Η μεμβρανώδης νεφροπάθεια είναι συχνή αιτία νεφρωσικού συνδρόμου στους ενήλικες και εκδηλώνεται με νεφρωσικού εύρους πρωτεϊνουρία, οίδημα, υπολευκωματιναιμία και υπερλιπιδαιμία. Ιστοπαθολογικά χαρακτηρίζεται από υποεπιθηλιακές ανοσοσυμπλεγματικές εναποθέσεις και πάχυνση της βασικής μεμβράνης του σπειράματος. Η νόσος θεωρείται ιδιοπαθής στο 75% των περιπτώσεων· στις υπόλοιπες περιπτώσεις είναι δευτεροπαθής, σχετιζόμενη με λοιμώδεις παράγοντες, αυτοάνοσα νοσήματα, νεοπλάσματα και φάρμακα. Στην ιδιοπαθή νόσο, ο in situ σχηματισμός υποεπιθηλιακών ανοσοσυμπλεγματικών εναποθέσεων και η επαγόμενη από τη κινητοποίηση του συμπληρώματος βλάβη των ποδοκυττάρων είναι τα κρίσιμα παθογενετικά γεγονότα. Ο υποδοχέας της φωσφολιπάσης Α2 (PLA2R) και η θρομβοσπονδίνη-1 πρωτεΐνη 7Α, (THSD7A) ταυτοποιήθηκαν πρόσφατα ως ενδογενείς αντιγονικοί στόχοι της αυτοάνοσης απάντησης. Η φυσική πορεία και πρόγνωση της μεμβρανώδους νεφροπάθειας ποικίλει: στο ένα τρίτο των περιπτώσεων η νόσος παρουσιάζει αυτόματη ύφεση· σε ένα παραπλήσιο ποσοστό η πρωτεϊνουρία επιμένει, αλλά η νεφρική λειτουργία παραμένει σταθερή· τέλος, στο 30-40% των ασθενών η νεφρική λειτουργία επιδεινώνεται σταδιακά και οι ασθενείς οδηγούνται σε νεφρική ανεπάρκεια σε 5-15 έτη. Επιπλέον της συντηρητικής αγωγής με αναστολή του άξονα της ρενίνης-αγγειοτενσίνης, άριστη ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης και υπολιπιδαιμικούς παράγοντες, η θεραπεία περιλαμβάνει και τη χορήγηση ανοσοκατασταλτικής αγωγής σε επιλεγμένους ασθενείς.


Εκτύπωση  
© 2018 Your Company. Designed by JoomShaper

Secure Payment

Payment 01
Payment 02
Payment 03