Εστιακή τμηματική σπειραματοσκλήρυνση

focal segmental glomerulosclerosis

Θυμηθείτε το περιστατικό...

bbkjbkjbk

Αιτιολογική ταξινόμηση


Βάσει των γνωστών ή των υποθετικών αιτίων, η εστιακή τμηματική σπειραματοσκλήρυνση αιτιολογικά ταξινομείται ως:

  • πρωτοπαθής εστιακή τμηματική σπειραματοσκλήρυνση.
  • δευτεροπαθής εστιακή τμηματική σπειραματοσκλήρυνση.
  • γενετική εστιακή τμηματική σπειραματοσκλήρυνση.
  • ακαθόριστης αιτιολογίας

Πρωτοπαθής εστιακή τμηματική σπειραματοσκλήρυνση

Η παθογένεια της ιδιοπαθούς νόσου είναι πεδίο συνεχιζόμενης έρευνας. Πρόσφατα, κλινικά στοιχεία έδειξαν ότι το πρωτογενές FSGS σχετίζεται με αιτιολογικούς διαπερατούς παράγοντες κυκλοφορίας, συμπεριλαμβανομένου του διαλυτού υποδοχέα ενεργοποιητή πλασμινογόνου ουροκινάσης (suPAR), αν και η συγκεκριμένη αιτία δεν έχει ακόμη τεκμηριωθεί.

Δευτεροπαθής εστιακή τμηματική σπειραματοσκλήρυνση

Μετα-προσαρμοστική εστιακή τμηματική σπειραματοσκλήρυνση

ξυθξθυκιθ

Η παθογένεια της ιδιοπαθούς νόσου είναι πεδίο συνεχιζόμενης έρευνας. Πρόσφατα, κλινικά στοιχεία έδειξαν ότι το πρωτογενές FSGS σχετίζεται με αιτιολογικούς διαπερατούς παράγοντες κυκλοφορίας, συμπεριλαμβανομένου του διαλυτού υποδοχέα ενεργοποιητή πλασμινογόνου ουροκινάσης (suPAR), αν και η συγκεκριμένη αιτία δεν έχει ακόμη τεκμηριωθεί.

Σχετιζόμενη με ιογενείς λοιμώξεις εστιακή τμηματική σπειραματοσκλήρυνση

Η παθογένεια της ιδιοπαθούς νόσου είναι πεδίο συνεχιζόμενης έρευνας. Πρόσφατα, κλινικά στοιχεία έδειξαν ότι το πρωτογενές FSGS σχετίζεται με αιτιολογικούς διαπερατούς παράγοντες κυκλοφορίας, συμπεριλαμβανομένου του διαλυτού υποδοχέα ενεργοποιητή πλασμινογόνου ουροκινάσης (suPAR), αν και η συγκεκριμένη αιτία δεν έχει ακόμη τεκμηριωθεί.

Επαγόμενη από φάρμακα εστιακή τμηματική σπειραματοσκλήρυνση

δσδδσδσδ

Παρανεοπλασματική εστιακή τμηματική σπειραματοσκλήρυνση

δσδδσδσδ

Γενετική εστιακή τμηματική σπειραματοσκλήρυνση

Ο όρος ΄γενετική εστιακή τμηματική σπειραματοσκλήρυνση΄ περιλαμβάνει όλες τις μονο-γονιδιακές περιπτώσεις εστιακής τμηματικής σπειραματοσκλήρυνσης, δηλαδή αυτές που οφείλονται σε μεταλλάξεις ενός γονιδίου. Τα γονίδια αυτά κωδικοποιούν πρωτεΐνες που αποτελούν συστατικά των πρωτεϊνικών δομών ή των σηματοδοτικών οδών, που διαδραματίζουν κρίσιμες λειτουργίες που αφορούν στη δομική ακεραιότητα και τη λειτουργική επάρκεια του φραγμού σπειραματικής διήθησης.

 Η αιτιοπαθογένεια και η κλινική εικόνα της γενετικής μορφής συζητείται αναλυτικά (δείτε: Γενετική εστιακή τμηματική σπειραματοσκλήρυνση)

Κλινική εικόνα και εργαστηριακά ευρήματα


θογένεια της πρωτοπαθούς νόσου συζητείται διεξοδικά στη συνέχεια· ωστόσο με δεδομένο ότι στο 70-85% και στο 3-5% των περιπτώσεων ιδιοπαθούς - πρωτοπαθούς μεμβρανώδους νεφροπάθειας υπάρχουν αντισώματα έναντι του PLA2R και έναντι της περιοχής της θρομβοσπονδίνης τύπου 1 που περιέχει την πρωτεΐνη 7Α (THSD7A), αντίστοιχα, ο προσδιορισμός 'πρωτοπαθής' ενδεχομένως να είναι πιο δόκιμος σε σχέση με τον αντίστοιχο ΄ιδιοπαθής', παρότι χρησιμοποιούνται γενικά ως ισοδύναμοι.

Η συχνότητα εμφάνισης της πρωτοπαθούς μεμβρανώδους νεφροπάθειας είναι 10 ασθενείς ανά εκατομμύριο πληθυσμού ετησίως. Στους ενήλικες, η μεμβρανώδης νεφροπάθεια ευθύνεται για το 20-40% των περιπτώσεων νεφρωσικού συνδρόμου.1,2,3 Η πρωτοπαθής μεμβρανώδης νεφροπάθεια έχει ηλιακή αιχμή εμφάνισης την τέταρτη έως την πέμπτη δεκαετία της ζωής και επικρατεί στους άνδρες σε σχέση με τις γυναίκες ( : = 2 : 1).3 Είναι συχνότερη σε άτομα Καυκάσιας προέλευσης, ακολουθούμενη σε συχνότητα σε άτομα Ασιατικής, Αφρικανικής και Ισπανικής προέλευσης. Στα παιδιά η μεμβρανώδης νεφροπάθεια είναι ασυνήθης.

PProfessionally productize real-time opportunities whereas bleeding-edge solutions. Authoritatively administrate cutting-edge ROI via synergistic e-business. Professionally maximize premier innovation vis-a-vis vertical deliverables. Efficiently grow customized ideas with backward-compatible portals. Continually benchmark user friendly functionalities whereas intuitive experiences.

PProfessionally productize real-time opportunities whereas bleeding-edge solutions. Authoritatively administrate cutting-edge ROI via synergistic e-business. Professionally maximize premier innovation vis-a-vis vertical deliverables. Efficiently grow customized ideas with backward-compatible portals. Continually benchmark user friendly functionalities whereas intuitive experiences.

Monotonectally deliver sticky convergence via progressive leadership. Objectively facilitate progressive "outside the box" thinking without extensible bandwidth. Conveniently initiate state of the art models via cross-media methods of empowerment. Monotonectally redefine seamless deliverables after 24/365 content. Intrinsicly exploit user friendly technology rather than worldwide synergy.

Appropriately deliver progressive internal or "organic" sources whereas high standards in human capital. Proactively visucross-platform imperatives. Dramatically optimize progressive web services rather than extensive catalysts for change. Quickly negoticross-platform imperatives. Dramatically optimize progressive web services rather than extensive catalysts for change. Quickly negotiate client-based niches after cross-unit interfaces. rofessionally productize real-time opportunities whereas bleeding-edge soAppropriately deliver progressive internal or "organic" sources whereas high standards in human capital. Proactively visucross-platform imperatives. Dramatically optimize progressive web services rather than extensive catalysts for change. Quickly negoticross-platform imperatives. Dramatically optimize progressive web services rather than extensive catalysts for change. Quickly negotiate client-based niches after cross-unit interfaces. rofessionally productize real-time opportunities whereas bleeding-edlutions. Authoritatively administrate cutting-edge Rze real-time opportunities whereas bleeding-edge solutions. Authoritatively administrate cutting-edge ROI via synergistic e-business. Professionally maximize premier innovation vis-a-vis vertical deliverables. Efficiently grow customized ideas with backward-compatible portals. Continually benchmark user friendly functionalities whereas intuitive experiences.

Ιστολογικά ευρήματα


Οπτικό μικροκόπιο

Στο οπτικό μικροσκόπιο, η εστιακή τμηματική σπειραματοσκλήρυνση χαρακτηρίζεται ένα μη ειδικό πρότυπο βλάβης που περιλαμβάνει τη παρουσία σκληρυντικών αλλοιώσεων σε ορισμένα σπειράματα (< 50%) και σε ένα τμήμα της σπειραματικής τριχοειδικής αγκύλης (εικόνα 1 και εικόνα 2).

Οι σκληρυντικές αλλοιώσεις χαρακτηρίζονται τυπικά από την εναπόθεση μη κυτταρικής, ηωσινόφιλης, θετικής στη χρώση PAS και αργυρόφιλης εξωκυττάριας θεμέλιας ουσίας που συμπαγοποιεί τη τριχοειδική αγκύλη (εικόνα 2{) σε συνδυασμό με τη συσσώρευση υαλώδους, ηωσινοφιλικού υλικού που οφείλεται στη παγίδευση των πρωτεϊνών του πλάσματος. Στις θέσεις βλάβης παρατηρείται συχνά πρόσφυση της τριχοειδικής αγκύλης στη κάψα του Bowman (εικόνα 3) ή, σε ηπιότερες περιπτώσεις, η ύπαρξη συνεχειών μεταξύ των δομών αυτών.(εικόνα 3 και εικόνα 4)

Ανοσοφθορισμός

Τα ευρήματα της εστιακής τμηματικής σπειραματοσκλήρυνσης στον ανοσοφθορισμό δεν είναι ειδικά.

Στις θέσεις σπειραματικής σκλήρυνσης και υαλίνωσης υπάρχει θετική χρώση για την IgM ανοσοσφαιρίνη και το C3 κλάσμα του συμπληρώματος (εικόνα 5 και εικόνα 6, αντίστοιχα). Στις ίδιες θέσεις μπορεί να υπάρχει ασθενέστερη χρώση για την IgG ανοσοσφαιρίνη και το C1q κλάσμα του συμπληρώματος. Με δεδομένη την απουσία, στις αντίστοιχες θέσεις, πυκνών σε ηλεκτρόνια εναποθέσεων στο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο, τα ευρήματα αυτά δεν αντιπροσωπεύουν ανοσυμπλεγματικές εναποθέσεις. Θεωρείται, ως εκ τούτου, ότι στερούνται παθογενετικής σημασίας, και ότι οφείλονται σε παθητική παγίδευση των συστατικών αυτών στις θέσεις σπειραματικής σκλήρυνσης και υαλίνωσης. 

Στα μη προσβεβλημένα σπειράματα και στις μη σκληρυντικές περιοχές των προσβεβλημένων σπειραμάτων ο ανοσοφθορισμός είναι τυπικά αρνητικός. Ορισμένες φορές μπορεί να παρατηρηθεί ασθενής και λεπτή μεσαγγειακή χρώση για την IgM ανοσοσφαιρίνη και το C3 κλάσμα του συμπληρώματος (εικόνα 7). Τα ευρήματα αυτά είναι μη ειδικά και δεν αξιολογούνται, δεδομένου ότι μπορεί να βρεθούν και επί απουσίας σπειραματικής νόσου.

Στα ποδοκύτταρα και στα εγγύς επιθηλιακά κύτταρα μπορεί να υπάρχει θετική χρώση για τη λευκωματίνη, τις ανοσοσφαιρίνες IgA και IgG και το C3 κλάσμα του συμπληρώματος. Τα ευρήματα αυτά αντιστοιχούν στα σταγονίδια ενδοκυτταροπλασματικής επαναρρόφησης των πρωτεινών.

Ηλεκτρονικό μικροκόπιο

Το χαρακτηριστικό εύρημα στο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο είναι η εκτεταμένη απόσυρση των ποδοειδών προσεκβολλών των ποδοκυττάρων στις υπερκείμενες περιοχές της τμηματικής σκλήρυνσης, καθώς επίσης και σε έκταση μεγαλύτερη του 50% της τριχοειδικής επιφάνειας των μη σκληρυμένων σπειραμάτων (εικόνα 8).

Η εξάλειψη των δευτερογενών ποδοειδών προσεκβολών συνίσταται σε επανενσωμάτωσή τους στις πρωτογενείς προσεκβολές ή στο κυτταρικό σώμα και είναι το αποτέλεσμα της αναδιαμόρφωσης του κυτταροσκελετού των ποδοκυττάρων. Μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις, το σώμα των ποδοκυττάρων φαίνεται να επικάθεται άμεσα στη σπειραματική βασική μεμβράνη, χωρίς να αναγνωρίζονται ούτε καν οι πρωτογενείς προσεκβολές (εικόνα). Όπως συζητείται αναλυτικά στη παθογένεια της νόσου, οι υπερδομικές αυτές αλλαγές, ενώ εξασφαλίζουν ως ένα βαθμό τη στέρεη πρόσφυση των ποδοκυττάρων στη σπειραματική βασική μεμβράνη και προστατεύουν το σπείραμα από την επιθηλιακή απογύμνωση της σπειραματικής μεμβράνης και τη πρόοδο της σπειραματοσκλήρυνσης, συνδυάζονται με απώλεια των σχισμοειδών διαφραγμάτων με επακόλουθη δομική και λειτουργική βλάβη του φραγμού διήθησης.

Το σώμα των ποδοκυττάρων είναι διογκωμένο με αυξημένη πυκνότητα κυτταροπλασματικών οργανυλίων και με παρουσία μικρολαχνωτών προεξοχών. Σύμφωνα με μορφομετρικές μελέτες, ο βαθμός και η έκταση της απόσυρσης των ποδοειδών προσεκβολλών είναι μεγαλύτεροι στην ιδιοπαθή μορφή της νόσου συγκριτικά με τη μετα-προσαρμοστική, δευτεροπαθή εστιακή τμηματική σπειραματοσκλήρυνση.

Μορφολογική ταξινόμηση της εστιακής τμηματικής σπειραματοσκλήρυνσης (Columbia classification)


Η ταξινόμηση απαιτεί την αναγνώριση 1 από τις 4 βλάβες που καθορίζουν (κατάρρευση, κυτταρική, άκρη και περιηλιακή), προσδιορισμό της αναλογίας των τμηματικά επηρεασμένων σπειραμάτων με την καθοριστική βλάβη (στην περίπτωση της περιηλιακής παραλλαγής) και ταυτόχρονη εφαρμογή μιας ιεραρχικής σύστημα αποκλεισμών

Μορφή με κατάρρευση της τριχοειδικής αγκύλης (collapsing variant)

Η μορφή με κατάρρευση της τριχοειδικής αγκύλης (collapsing variant) χαρακτηρίζεται από την παρουσία ενός τουλάχιστον σπειράματος με κατάρρευση της τριχοειδικής αγκύλης σε συνδυασμό με υπερτροφία και υπερπλασία των υπερκείμενων ποδοκυττάρων, ανεξάρτητα από τα ευρήματα σε άλλα σπειράματα (εικόνα 1 και εικόνα 2).

Η κατάρρευση της σπειραματικής αγκύλης είναι συνηθέστερα σφαιρικό παρά τμηματικό εύρημα. Η υπερπλασία των ποδοκυττάρων στο χώρο του Bowman δίνει ενίοτε την εικόνα ψευδομηνοειδών σχηματισμών· ωστόσο, σε αντίθεση με τους αληθείς μηνοειδείς σχηματισμούς, δεν συνυπάρχει εναπόθεση εξωκυττάριας θεμέλιας ουσίας, παγίδευση φλεγμονωδών κυττάρων και ρήξη της βασικής μεμβράνης του σπειράματος ή της κάψας του Bowman. Στην εξωτριχοειδική υπερπλασία μπορεί να συμμετέχει και η υπερπλασία των τοιχωματικών επιθηλιακών κυττάρων. Η εξάλειψη των ποδοειδών προσεκβολών των ποδοκυττάρων είναι συνήθως διάχυτη. Τυπικά συνυπάρχει σοβαρού βαθμού σωληναριοδιάμεση βλάβη, με παρουσία μικροκυστικών διατάσεων των σωληναρίων, διόγκωση και οίδημα των σωληναριακών επιθηλιακών κυττάρων με παρουσία σταγονιδίων επαναρρόφησης πρωτεϊνών υαλίνης.

Η μορφή με κατάρρευση της τριχοειδικής αγκύλης μπορεί να είναι πρωτοπαθής ή δευτεροπαθής. Στα δευτεροπαθή αίτια περιλαμβάνονται ιοί (HIV, παρβοϊός B19, COVID-19), φάρμακα (παμιδρονάτη, ιντερφερόνης α, β και γ1) και ορισμένες καταστάσεις όπως το αιμοφαγοκυτταρικό σύνδρομο και η οξεία αγγειο-αποφρακτική νόσος. Επίσης σε Αφρο-αμερικανούς με HIV λοίμωξη ή συστηματικό λύκο, η συμπτωτική μορφή έχει συσχετιστεί με την υπάρξη των αλληλίων κινδύνου της απο-λιποπρωτεϊνης-L1. Πρωτοβάθμια ή δευτερεύουσα σε Ιοί: HIV-1, παρβοϊός Β19, SV40, ΕΒν, CMV, αιμοφαγοκυτταρικό σύνδρομο Φάρμακα: παμιδρονάτη και ιντερφερόνη Βαζο-αποφρακτική ασθένεια: αθηροεμβολία, αναστολέας καλσινευρίνης νεφροτοξικότητα και χρόνια αλλομοσχεύματος νεφροπάθεια Η πιο επιθετική παραλλαγή των βασικών FSGS με μαύρη φυλετική υπεροχή και σοβαρή νεφρωτικό σύνδρομο. Η χειρότερη πρόγνωση, με κακή απόκριση γλυκοκορτικοειδή και ταχεία πορεία προς νεφρική αποτυχία. (εικόνα 1). Οι σκληρυντικές αλλοιώσεις χαρακτηρίζονται τυπικά από την εναπόθεση μη κυτταρικής, ηωσινόφιλης, θετικής στη χρώση PAS και αργυρόφιλης εξωκυττάριας θεμέλιας ουσίας που συμπαγοποιεί τη τριχοειδική αγκύλη (εικόνα 2) σε συνδυασμό με τη συσσώρευση υαλώδους, ηωσινοφιλικού υλικού που οφείλεται στη παγίδευση των πρωτεϊνών του πλάσματος. Στις θέσεις βλάβης παρατηρείται συχνά πρόσφυση της τριχοειδικής αγκύλης στη κάψα του Bowman (εικόνα 3) ή, σε ηπιότερες περιπτώσεις, η ύπαρξη συνεχειών μεταξύ των δομών αυτών.εικόνα 1 και εικόνα 2)aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa aaaaaaaaaaaaaa aaaaaaaaaaaaa aaaaaaaaaaaaa

Μορφή με αλλοίωση της κορυφής (tip variant)

Η μορφή με αλλοίωση της κορυφής (tip variant) ορίζεται από την παρουσία ενός τουλάχιστον σπειράματος με τμηματική βλάβη στο περιφερικό, προς τον ουρικό πόλο, τεταρτημόριο της τριχοειδικής αγκύλης. Η βλάβη συνίσταται είτε σε προσκόληση της τριχοειδικής αγκύλης στη κάψα του Bowman, είτε σε κυτταρική συρροή ποδοκυττάρων, επιθηλιακών τοιχωματικών ή εγγύς σωληναριακών κυττάρων (εικόνα 3). Εξ΄ ορισμού η διάγνωση αυτής της μορφής προϋποθέτει τον αποκλεισμό της μορφής με κατάρρευση της τριχοειδικής αγκύλης.

Κλινικά εκδηλώνεται συνήθως με αιφνίδια έναρξη νεφρωτικού συνδρόμου. Πιο συνηθισμένο σε λευκό αγώνας. Η καλύτερη πρόγνωση, με την υψηλότερη ποσοστό ανταπόκρισης σε γλυκοκορτικοειδή και χαμηλότερο κίνδυνο εξέλιξης.

Κυτταρική μορφή (cellular variant)

Η κυτταρική μορφή (cellular variant) ορίζεται από την παρουσία ενός τουλάχιστον σπειράματος με τμηματική ενδοτριχοειδική υπερκυτταρικότητα που καταλαμβάνει το 25% τουλάχιστον της τριχοειδικής αγκύλης και αποφράσει τον τριχοειδικό αυλό (εικόνα 4 και εικόνα 5).

Στην ενδοτριχοειδική υπερπλασία μπορεί να συνεισφέρουν, κατά περίπτωση, τα ενδοθηλιακά κύτταρα, τα αφρώδη κύτταρα και τα διηθούντα λευκοκύτταρα. Μερικές από αυτές τις αλλοιώσεις συνοδεύονται από αφρώδες υαλώδες υλικό, ινώδες και καρυόρροπες, που μοιάζουν με τμηματικές νεκρωτικές αλλοιώσεις, αλλά χωρίς ρήξη της σπειραματικής βασικής μεμβράνης. Επειδή η συρροή αφρωδών κυττάρων μπορεί να παρατηρηθεί και σε άλλες παραλλαγές της εστιακής τμηματικής σπειραματοσκλήρυνσης, η διάγνωση της κυτταρικής μορφής προϋποθέτει τον αποκλεισμό των μορφών με αλλοίωση της κορυφής και με κατάρρευση της τριχοειδικής αγκύλης. Οι κυτταρικές αλλοιώσεις απαντώνται συνήθως στην περιφερική θύσανο [2]. Αυτή η παραλλαγή μπορεί να μην έχει καμία ένδειξη τμηματικών ουλών, που μιμούνται μια εστιακή πολλαπλασιαστική σπειραματονεφρίτιδα. Η εξάλειψη των ποδιών είναι συνήθως σοβαρή [2]. Αυτή είναι η λιγότερο κοινή παραλλαγή αλλά παρουσιάζει κακή πρόγνωση [20]. Σε αντίθεση με την αρχική περιγραφή μιας κυτταρικής βλάβης [21], η ταξινόμηση της Columbia περιορίζει την υπερκυτταρικότητα στο ενδοκολπικό διαμέρισμα του σπειραματόζωου και δεν εμφανίζεται (όπως αναφέρθηκε αρχικά) με την κατάρρευση των σπειραματικών βασικών μεμβρανών. Επομένως, οι ανωμαλίες των υποκυττάρων δεν αποτελούν καθοριστικό χαρακτηριστικό της κυτταρικής παραλλαγής. Οι Stokes και D'Agati [2] επεσήμαναν ένα πρόβλημα στην αναγνώριση των κυτταρικών αλλοιώσεων επειδή τα ενδοκυτταρικά αφρώδη κύτταρα δεν είναι ένα ειδικό χαρακτηριστικό, αλλά μπορεί να εμφανιστούν σε κάποιο βαθμό σε άλλες παραλλαγές. Αυτό που διακρίνει την κυτταρική παραλλαγή είναι η επεκτατική, καθαρά κυτταρική φύση των ενδοκολπικών αλλοιώσεων που τυπικά δεν έχουν αξιοσημείωτη εξωκυτταρική μήτρα. Η κυτταρική παραλλαγή είναι η λιγότερο συχνή μορφή εστιακής τμηματικής σπειραματοσκλήρυνσης και σχετίζεται συνήθως, αλλά όχι αποκλειστικά, με την ιδιοπαθή νόσο. Θεωρείται ότι αντιπροσωπεύει ένα πρόωρο στάδιο στην εξέλιξη των σκληρυντικών αλλοιώσεων. Υπάρχει εκτεταμένη απόσυσρση των ποδοειδών προσεκβολών και τυπικά εκδηλώνεται ως νεφρωσικό σύνδρομο.

Περιπυλαία μορφή (perihilar variant)

Το χαρακτηριστικό εύρημα στο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο είναι η εκτεταμένη απόσυρση των ποδοειδών προσεκβολλών των ποδοκυττάρων στις υπερκείμενες περιοχές της τμηματικής σκλήρυνσης, καθώς επίσης και σε έκταση μεγαλύτερη του 50% της τριχοειδικής επιφάνειας των μη σκληρυμένων σπειραμάτων (εικόνα 7). Το κυτταρικό σώμα των ποδοκυττάρων είναι διογκωμένο με παρουσία μικρολαχνωτών προεξοχών. Σύμφωνα με μορφομετρικές μελέτες, ο βαθμός και η έκταση της απόσυρσης των ποδοειδών προσεκβολλών είναι μεγαλύτεροι στην ιδιοπαθή μορφή της νόσου συγκριτικά με τη μετα-προσαρμοστική, δευτεροπαθή εστιακή τμηματική σπειραματοσκλήρυνση. Στη πλειονότητα των περιπτώσεων υπερβαίνει σε έκταση το 75% της συνολικής διηθητικής επιφάνειας της τριχοειδικής αγκύλης, και σε κάθε περίπτωση το 50% αυτής. Επιπλέον της απόσυρσης μπορεί να συνυπάρχει αποπλάτυνση των ποδοειδών προσεκβολών. Σύμφωνα με μορφομετικές αναλύσεις, στη νόσο των ελάχιστων αλλοιώσεων ο αριθμός των ποδοειδών προσεκβολών ανά 10 μm GBM είναι 0,84 ± 0,24 (έναντι 3,84 ± 1,8 σε φυσιολογικές καταστάσεις), και η μέση και διάμεση τιμή του πλάτους των ποδοειδών προσεκβολών είναι 1,566 ± 429 nm και 1,725 ​​nm (έναντι 472 ± 52 nm και 562 nm σε φυσιολογικές καταστάσεις, αντίστοιχα). Η απόσυρση των ποδοειδών προσεκβολών δεν είναι ειδικό εύρημα για τη νόσο των ελάχιστων αλλοιώσεων· μπορεί να υπάρχει σε οιαδήποτε νεφρική νόσο με σοβαρή σπειραματική πρωτεϊνουρία. Μετά την ύφεση, οι διαδικασίες των ποδιών επιστρέφουν προς το φυσιολογικό, αν και παρατηρήθηκαν κάποιες επίμονες αλλαγές ○ Η FPE εμφανίζεται σε οποιαδήποτε νεφρική νόσο με σοβαρή σπειραματική πρωτεϊνουρία • Άλλες συνήθεις ανωμαλίες των υποοκυττάρων ○ Αποσκλήρυνση και μετατροπή μικροβέλων ○ σταγονίδια επαναρρόφησης και αυξημένα κυτταρικά οργανίδια ○ Μειωμένοι αριθμοί διαφραγμάτων σχισμών φιλτραρίσματος • Ήπια μεσαγγειακή επέκταση σε μειοψηφία περιπτώσεων ○ Ασαφείς πυκνότητες ηλεκτρονίων και μεσογειακών ηλεκτρονίων, πιθανότατα εξαιτίας της μη ειδικής πρωτεΐνης • Σωλήνες ○ Οι εγγύτεροι σωληνίσκοι περιέχουν πυκνή απορρόφηση ηλεκτρονίων σταγονίδια (δευτερεύοντα λυσοσώματα) και λιπίδια που είναι ευδιάκριτα με ηλεκτρόνια σταγονίδια

Κλασική μορφή (NOS -not otherwise specified- variant)

Η διάγνωση της κλασικής μορφής (NOS -not otherwise specified- variant) γίνεται εξ΄ αποκλεισμού, εφόσον υπάρχουν σπειραματικές σκληρυντικές αλλοιώσεις με εστιακή και τμηματική κατανομή και δεν ικανοποιούνται τα κριτήρια οιασδήποτε άλλης μορφής. Είναι η συνηθέστερη μορφή και ενδεχομένως έχει παρατηρηθεί από επαναλαμβανόμενες βιοψίες ότι άλλες παραλλαγές μπορεί να εξελιχθούν σε FSGS NOS με την πάροδο του χρόνου

Παθογένεια


Η παθογένεια της εστιακής τμηματικής σπειραματοσκλήρυνσης είναι ιδιαίτερα πολύπλοκη και αποτελεί πεδίο συνεχιζόμενης έρευνας. Ο τραυματισμός των ποδοκυττάρων, με πρωϊμότερο ιστολογικό εύρημα την εξάλειψη των ποδοδειδών προσεκβολών, θεωρείται το κεντρικό παθογενετικό γεγονός για την εκδήλωση της νόσου. Στη πρωτοπαθή εστιακή τμηματική σπειραματοσκλήρυνση, καθώς επίσης και στην υποτροπή της νόσου μετά από νεφρική μεταμόσχευση, η αρχική βλάβη των ποδοκυττάρων αποδίδεται σε κυκλοφορούντες παράγοντες που αυξάνουν τη σπειραματική διαπερατότητα. Μετά την αρχική βλάβη, και κατά πάσα πιθανότητα ανεξάρτητα από το αίτιο που τη προκάλεσε, μια πληθώρα παθογενετικών οδών συμβάλλουν στην εμφάνιση και την εξέλιξη των σκληρυντικών βλαβών του σπειράματος. Αυτές οι οδοί περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, την οφειλόμενη στην απώλεια των ποδοκυττάρων περαιτέρω καταπόνηση των ποδοκυττάρων που οδηγεί σε απογύμνωση της σπειραματικής βασικής μεμβράνης, τις επιγενετικές επιδράσεις και τη κινητοποίηση προθρομβωτικών μονοπατιών, αφενός, και την διασταυρούμενη αλληλεπίδραση των ποδοκυττάρων με τα τοιχωματικά επιθηλιακά κύτταρα, κατά κύριο λόγο, καθώς επίσης και με τα ενδοθηλιακά και τα σωληναριακά κύτταρα, αφετέρου. Πέραν αυτών, το ενδεχόμενο γενετικής προδιάθεσης...

Κυκλοφορούντες παράγοντες

Τα ποδοκύτταρα είναι τελικά διαφοροποιημένα κύτταρα.

suPAR

Η διαλυτή μορφή του υποδοχέα του ενεργοποιητή πλασμινογόνου του τύπου της ουροκινάσης (suPAR) είναι ο καλύτερα μελετημένος υποψήφιος κυκλοφορούν παράγοντας αύξησης της σπειραματικής διαπερατότητας στη πρωτοπαθή εστιακή τμηματική σπειραματοσκλήρυνση.

Το 2008, οι Wei και συνεργάτες [85], σε πειραματικό μοντέλο ποντικιών με διαγραφή του γονιδίου uPAR (Plaur-/- mice), έδειξαν ότι η επαγωγή της σηματοδότησης του υποδοχέα του ενεργοποιητή πλασμινογόνου του τύπου της ουροκινάσης (uPAR) προκαλεί απόσυρση των ποδοειδών προσεκβολών των ποδοκυττάρων μέσω κινητοποίησης της οδού αβ3 της ιντεκρίνης (αβ3-integrin pathway) σε αυτά. Το 2011, η ιδια ομάδα ερευνητών πρότεινε ότι η διαλυτή μορφή του uPAR (suPAR) είναι ο αιτιολογικός κυκλοφορούν παράγοντας στην εστιακή τμηματική σπειραματοσκλήρυνση[]. Σε αυτή τη μελέτη, τα επίπεδα suPAR μετρήθηκαν σε δείγματα ορού ατόμων με εστιακή τμηματική σπειραματοσκλήρυνση (Ν=78), νόσο των ελαχίστων αλλοιώσεων (Ν=25), μεμβρανώδη νεφροπάθεια (Ν=16), προεκλαμψία (Ν=7) και σε υγιή άτομα (Ν=25). Τα επίπεδα suPAR αίματος ήταν υψηλότερα στην ομάδα ασθενών με FSGS από ό, τι στις υπόλοιπες ομάδες που μελετήθηκαν και, επιπλέον, τα επίπεδα suPAR ήταν επίσης υψηλότερα στους ασθενείς με FSGS που υποτροπίασαν μετά από μεταμόσχευση νεφρού. Επιπλέον, οι συγγραφείς απέδειξαν ότι η ανασυνδυασμένη μορφή uPAR που εγχύθηκε σε πρωτεϊνουρία που προκάλεσε νοκ -άουτ ποντίκι, ενισχύοντας την ιδέα του suPAR είναι ο παράγοντας κυκλοφορίας πλάσματος που σχετίζεται με το FSGS

Τα αυξημένα επίπεδα κυκλοφορίας του suPAR σε νεφρική νόσο έχουν αποδοθεί σε υπερπαραγωγή από ανώριμα μυελοειδή κύτταρα του μυελού των οστών [33]. Όλες οι μορφές suPAR μπορούν να προκαλέσουν σκληρωτικές βλάβες σε ποντίκια, αλλά ο χρόνος και η έκταση του τραυματισμού ποικίλλουν ανάλογα με την υποδομή suPAR [33-36]. Η υποστήριξη ενός αιτιώδους ρόλου του suPAR στο πρωτογενές FSGS παρέχεται αρχικά από την εκλεκτική έκφραση παραλλαγών suPAR σε ποντίκια [34]. Τα ποντίκια που εκτέθηκαν σε ορισμένες μορφές suPAR [34] αλλά όχι σε όλες [36] ανέπτυξαν αλβουμινουρία ταχείας έναρξης και μια προοδευτική σπειραματοπάθεια που χαρακτηρίζεται από εξάντληση των ποδιών, υπερκυτταρικότητα, μεσαγγειακή επέκταση, μεσαγγειόλυση και συμφύσεις τούφας. Έγχυση suPAR πλήρους μήκους σε ποντίκια με μειωμένη ρύθμιση έκφρασης νεφρίνης σε ποδοκύτταρα και επαγόμενη πρωτεϊνουρία [37]. Επιπλέον, η συνένωση suPAR με αυτοαντίσωμα αντι-CD40, ένα δυνητικά παθογόνο αντίσωμα που εντοπίστηκε στον ορό ασθενών με υποτροπιάζουσα FSGS μετά από μεταμόσχευση νεφρού, προκάλεσε μεγαλύτερη πρωτεϊνουρία σε ποντίκια, υποδηλώνοντας ότι το suPAR μπορεί επίσης να συνεργαστεί με άλλα μόρια για να προκαλέσει νεφρική βλάβη [38] ].

CLCF1

Ο παράγοντας 1 κυτοκίνης που μοιάζει με καρδιοτροπίνη (CLCF1) είναι 22 kDa μέλος της οικογένειας ιντερλευκίνης (IL) -6 που έχει ανιχνευθεί στο πλάσμα από ασθενείς με υποτροπιάζουσα FSGS [51]. Το CLCF1 πιστεύεται ότι εκκρίνεται στην κυκλοφορία ως ετεροδιμερή κυτοκίνη είτε με παράγοντα 1 που μοιάζει με υποδοχέα κυτοκίνης (CRLF1) είτε με διαλυτό άλφα υποδοχέα για ακτινωτό νευροτροφικό παράγοντα (sCNTF R-alpha). Ο ρόλος του ως υποθετικός παράγοντας διαπερατότητας στο πρωτογενές FSGS συνεχίζει να διερευνάται [52].

CD40

Το CD40 είναι μια διεγερτική πρωτεΐνη που εκφράζεται από κύτταρα που παρουσιάζουν αντιγόνο και μαζί με τον υποκαταστάτη του, παίζει καθοριστικό ρόλο στην προσαρμοστική ανοσοαπόκριση. Η παρουσία αντισωμάτων αντι-CD40 στους ορούς ασθενών με μεταμόσχευση νεφρού είναι σημαντικά προγνωστική της υποτροπής του FSGS. Το απομονωμένο αντίσωμα αντι-CD40 είναι εξαιρετικά τοξικό για τα καλλιεργημένα ποδοκύτταρα, υποδηλώνοντας ότι μπορεί να παίξει ρόλο στη βλάβη του FSGS. 23.

Επιγενετικές επιδράσεις στα ποδοκύτταρα

Τα μικροRNA (microRNA ή miRNA) είναι ενδογενή, μη κωδικοποιούντα, μονοκλωνικά RNA, μήκους 18 έως 24 νουκλεοτιδίων, που ασκούν αρνητική ρύθμιση της γονιδιακής έκφρασης σε μετα-μεταγραφικό επίπεδο, μέσω σύνδεσης με τις συμπληρωματικές αλληλουχίες των μεταγραφικών mRNA διαφόρων γονιδίων, με αποτέλεσμα την αποδόμησή τους.

miRNA-193a

Το miR-193a αναστέλλει την έκφραση της πρωτεΐνης-1 του όγκου Wilms (WT1), που είναι μεταγραφικός παράγοντας με κρίσιμες επιδράσεις στη διαφοροποίηση και την ομοιόσταση των ποδοκυττάρων. Συγκεκριμένα, τα μειωμένα επίπεδα έκφρασης του WT1 οδηγούν σε μειορύθμιση της έκφρασης των γονιδίων PODXL (ποδοκαλυξίνη) και NPHS1 (νεφρίνη), μεταξύ άλλων, που είναι ζωτικής σημασίας για τη διατήρηση του κυτταροσκλετού των ποδοκυττάρων, με αποτέλεσμα την αποσταθεροποίησή τους και την εκτεταμένη εξάλειψη των ποδοειδών τους προσεκβολών.

miRNA-30

Ένα άλλο microRNA που ενδιαφέρει είναι το miR-30, το οποίο αναστέλλει τη μετάφραση των Notch1 και p53, και τα δύο έχουν εμπλακεί σε τραυματισμό των ποδοκυττάρων. Η ανατροπή αυτού του miRNA δρα για την ευαισθητοποίηση των ποδοκυττάρων στην κυτταροσκελετική βλάβη και την απόπτωση in vitro.13 Ομοίως, το miR-135 δρα στη ρύθμιση της δραστηριότητας της σηματοδότησης Wnt/β-κατενίνης μέσω αναστολής του GSK3β, οδηγώντας έτσι σε σοβαρό τραυματισμό των ποδοκυττάρων. Το ενδιαφέρον περιλαμβάνει το miR-125b και το miR-186, και τα δύο μειώθηκαν σημαντικά σε ασθενείς με FSGS με πλήρη ύφεση, αλλά όχι σε εκείνους τους ασθενείς χωρίς ανταπόκριση στη θεραπεία με στεροειδή.

Η έκφραση ενός συγκεκριμένου microRNA που ονομάζεται miR-193a παρήγαγε FSGS σε ποντίκια [53]. Το miR-193a ανέστειλε το αντίγραφο για την πρωτεΐνη όγκου Wilms (WT1) σε ποδοκύτταρα και ως εκ τούτου ανέστειλε την έκφραση μιας ποικιλίας γονιδίων που ελέγχονται από WT1 που είναι σημαντικά για τη λειτουργία των ποδοκυττάρων, όπως η νεφρίνη (βλ. "Εστιακή τμηματική σπειραματοσκλήρωση: Γενετικές αιτίες", ενότητα «γονίδιο NPHS1»). Επιπλέον, αυξημένη έκφραση miR-193a βρέθηκε σε σπειράματα από ασθενείς με επίκτητο (μη γενετικό) FSGS αλλά όχι σε σπειράματα από ασθενείς με ελάχιστη μεταβολή νόσου, μεμβρανώδη νεφροπάθεια ή νεφροπάθεια ανοσοσφαιρίνης Α (IgA) ή από υγιείς μάρτυρες. Η έκφραση του miR-193a σε ποδοκύτταρα δεν βρέθηκε σε μοντέλα ποντικών FSGS που προκλήθηκαν από suPAR, υποδηλώνοντας ότι το miR-193a δεν είναι τουλάχιστον αμέσως μετά την κυκλοφορία του suPAR.

Το 2013, δημοσιεύτηκε μια μελέτη η οποία αξιολόγησε τη συσχέτιση των miR-192 και miR-205 με την εμφάνιση και την πορεία των FSGS και MCD [39]. Οι ασθενείς με FSGS είχαν υψηλότερες συγκεντρώσεις πλάσματος και των δύο miRNA που ελέγχθηκαν από τους ασθενείς με MCD. Το περιεχόμενο του miR-192 συσχετίστηκε θετικά με τη σοβαρότητα της πρωτεϊνουρίας τόσο στις ομάδες ασθενών FSGS όσο και MCD, ενώ το περιεχόμενο mi-205 συσχετίστηκε θετικά με πρωτεϊνουρία μόνο στην ομάδα FSGS. Επιπλέον, η συγκέντρωση του miR-192 συσχετίστηκε με το βαθμό της διάμεσης ίνωσης σε ασθενείς με FSGS. Οι συγγραφείς κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι τα δοκιμασμένα μόρια miRNA θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως δείκτης που διαφοροποιεί αυτές τις δύο ασθένειες. Σε μια πιλοτική μελέτη του 2015, εκτιμήθηκαν επίσης οι συγκεντρώσεις του miRNA σε ασθενείς με FSGS και MCD [40]. Σε αυτή τη μελέτη, 126 και 155 miRNAs εξήχθησαν από το πλάσμα και τα ούρα, αντίστοιχα, οι συγκεντρώσεις των οποίων διέφεραν μεταξύ ασθενών με FSGS και MCD. Τα επίπεδα πλάσματος των miR-30b, miR-30c, miR-34b, miR34c, miR342 και miR-1225-5p ήταν υψηλότερα στους ασθενείς με MCD από τους ασθενείς με FSGS και την ομάδα ελέγχου υγιών ατόμων, ενώ τα επίπεδα των miR- στα ούρα Το 1915 και το miR-663 ήταν χαμηλότερα σε ασθενείς με FSGS από ό, τι σε ασθενείς με MCD και η περιεκτικότητα στα ούρα του miR-155 σε διπλώματα ευρεσιτεχνίας με FSGS ήταν υψηλότερη από αυτά που έπασχαν από MCD και την ομάδα ελέγχου. Στα αρχικά συμπεράσματά τους, οι συγγραφείς υπέθεσαν ότι το προφίλ miRNA ήταν χαρακτηριστικό για κάθε μία από αυτές τις οντότητες ασθένειας και περαιτέρω έρευνα θα μπορούσε να συμβάλει στον εντοπισμό συγκεκριμένων δεικτών χρήσιμων στη διαφοροποίηση και των δύο ασθενειών. Μια άλλη μελέτη αξιολόγησε τη σχέση μεταξύ των συγκεντρώσεων ούρων επιλεγμένων miRNA και της δραστηριότητας και της κλινικής πορείας του FSGS [41]. Τα miR-196a, miR-30a-5P και miR-490 διαφοροποίησαν το ενεργό από τη νόσο από το FSGS σε ύφεση. Μετά τη θεραπεία με στεροειδή, οι συγκεντρώσεις των miRNA μειώθηκαν σε εκείνους τους ασθενείς που έδειξαν ανταπόκριση στη θεραπεία και παρέμειναν σταθεροί σε εκείνους χωρίς κλινική απάντηση. Μέσω αυτής της ανάλυσης, αποδείχθηκε μια σχέση μεταξύ των επιπέδων αυτών των miRNA και της δραστηριότητας FSGS. Σε μια πιο πρόσφατη μελέτη του 2018, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα επίπεδα πλάσματος των miR-17, miR-451, miR-106a και miR-19b μειώθηκαν σημαντικά σε ασθενείς με FSGS σε σύγκριση με τα υγιή άτομα [14]. Στην ίδια μελέτη, το πάνελ των μελετημένων miRNA συσχετίστηκε με ιστοπαθολογικές αλλοιώσεις δευτερογενείς στο FSGS, αλλά δεν βρέθηκε τέτοια συσχέτιση για κλινικές παραμέτρους, όπως ο ρυθμός σπειραματικής διήθησης, ο βαθμός πρωτεϊνουρίας ή η συγκέντρωση λευκωματίνης στο πλάσμα. Η υπερρυθμισμένη έκφραση τριών από τα μελετημένα miRNAs, miR-17, miR-451 και miR-106a, συσχετίστηκε με πλήρη ύφεση του FSGS.

Τα microRNA παίζουν επίσης σημαντικό ρόλο στην παθογένεση του FSGS [36]. Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, το FSGS προκαλείται από την εμφάνιση τραυματισμού των ποδοκυττάρων. Η ομάδα των mRNAs-miR-30, miR-132, miR-134 και miR-29a-εκφράζεται ιδιαίτερα στα ανθρώπινα ποδοκύτταρα, δείχνοντας ευεργετική επίδραση στην προστασία από απόπτωση και στον έλεγχο της οδού σηματοδότησης ασβεστίου/καλσινευρίνης. Αυτή η οδός είναι υπεύθυνη για την έγκυρη συντήρηση του κυτταροσκελετού των ποδοκυττάρων και η διαταραγμένη λειτουργία του μπορεί να οδηγήσει σε εκδήλωση FSGS. Επομένως, τα επίπεδα έκφρασης του miR-30 και της οικογένειάς του είναι χαμηλότερα σε ασθενείς με FSGS. Επιπλέον, τα αυξημένα επίπεδα miR-193a έχουν εντοπιστεί σε άτομα με FSGS σε σύγκριση με υγιή νεφρά και άλλες νεφρικές παθήσεις [36]. Η υπερβολική έκφραση αυτού του microRNA έχει συνδεθεί με μια μη φυσιολογική ενεργοποίηση των ποδοκυττάρων και το σχηματισμό εξω -τριχοειδών βλαβών που παρατηρούνται στο FSGS. Μετά τις ενδείξεις ότι η εμφάνιση ημισελήνων εντός σπειραμάτων σε ασθενείς με FSGS θα μπορούσε να αντιστραφεί μετά τη στόχευση του miR-193a, υπάρχει ελπίδα το miR-193a να γίνει θεραπευτικός στόχος για τη θεραπεία FSGS.

Κρίσιμη απώλεια των ποδοκυττάρων

Οι PECs φέρουν την κάψουλα του Bowman. Αυτά τα κύτταρα μπορούν να πολλαπλασιαστούν ως απόκριση σε διάφορα ερεθίσματα, συμπεριλαμβανομένης της απώλειας ποδοκυττάρων, και έχουν την ικανότητα να αντικαθιστούν τραυματισμένα ποδοκύτταρα. 

Αλληλεπίδραση των ποδοκυττάρων με άλλους κυτταρικούς πληθυσμούς

Στο σπείραμα, το τοιχωματικό και το σπλαχνικό επιθήλιο (ποδοκύτταρα) έχουν κοινή μεσεγχυματική προέλευση. Κατά τη διάρκεια της σπειραματογένεσης ορισμένα αρχέγονα τοιχωματικά επιθηλιακά κύτταρα στρατολογούνται για τελική διαφοροποίηση σε ποδοκυττάρα και μεταναστεύουν κατά μήκος της κάψας του Bowman προς τον αγγειακό πόλο και τελικά τη τριχοειδική αγκύλη την οποία και καλύπτουν εξωτερικά.

Τoιχωματικά επιθηλιακά κύτταρα

Στο σπείραμα, το τοιχωματικό και το σπλαχνικό επιθήλιο (ποδοκύτταρα) έχουν κοινή μεσεγχυματική προέλευση. Κατά τη διάρκεια της σπειραματογένεσης ορισμένα αρχέγονα τοιχωματικά επιθηλιακά κύτταρα στρατολογούνται για τελική διαφοροποίηση σε ποδοκυττάρα και μεταναστεύουν κατά μήκος της κάψας του Bowman προς τον αγγειακό πόλο και τελικά τη τριχοειδική αγκύλη την οποία και καλύπτουν εξωτερικά.

Μετά τη ολοκλήρωση της νεφρογένεσης, και κατά τη διάρκεια της ενήλικης ζωής, τα τοιχωματικά επιθηλιακά κύτταρα, που καλύπτουν τη κάψα του Bowman, παραμένουν ένας φαινοτυπικά ετερογενής κυτταρικός πληθυσμός. Ένα υποσύνολο αυτών των κυττάρων, που βρίσκονται στον ουρικό πόλο του σπειράματος, διατηρεί τον προγονικό φαινότυπο με έκφραση των CD24 και CD133, που αποτελούν δείκτες βλαστικών κυττάρων στους ιστούς των ενηλίκων. Ένα άλλο υποσύνολο τοιχωματικών επιθηλιακών κυττάρων, που βρίσκονται στον αγγειακό πόλο του σπειράματος, εκφράζουν δείκτες των ποδοκυττάρων (νεστίνη και ποδοκαλυξίνη) χωρίς έκφραση των CD24 και CD133. Τέλος, ορισμένα  κύτταρα συνεκφράζουν δείκτες προγονικών κυττάρων και ποδοκυττάρων.

μπορούν να πολλαπλασιαστούν ως απάντηση σε διάφορα ερεθίσματα, συμπεριλαμβανομένης της απώλειας ποδοκυττάρων. και έχουν την ικανότητα να αντικαθιστούν τραυματισμένα ποδοκύτταρα. Ένα υποσύνολο PECs, που βρίσκεται στον πόλο ούρων, έχει αναγνωριστεί ως προγονικά κύτταρα με συν -έκφραση των CD24 και CD133, δείκτες βλαστικών κυττάρων ιστών ενηλίκων. 32,33 PECs που βρίσκονται στον αγγειακό πόλο εκφράζουν δείκτες ποδοκυττάρων (νεστίνη και ποδοκαλυξίνη) χωρίς έκφραση των CD24/CD133. Άλλα PEC εκφράζουν τόσο προγονικά κύτταρα όσο και δείκτες ποδοκυττάρων.34 Κατά τη διάρκεια της σπειραματογένεσης, τα PEC και τα ποδοκύτταρα προέρχονται από κοινούς μεσεγχυματικούς προγόνους. Μελέτες ανίχνευσης γενεαλογίας δείχνουν ότι τα ποδοκύτταρα μπορούν να στρατολογηθούν από PECs που μεταναστεύουν κατά μήκος της κάψουλας του Bowman στο αγγειακό στέλεχος και πάνω στη τούφα κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης.35 Σε συνθήκες ασθένειας, η τύχη των PECs είναι πιο αμφιλεγόμενη. Αρκετές μελέτες έδειξαν ότι τα PEC με θετικότητα CD44 εμφανίστηκαν σε σκληρωτικές περιοχές με τούφες μετά από σπειραματικό τραυματισμό. 36-38 Αυτά τα κύτταρα CD44+ υφίστανται υπερτροφία και υπερπλασία και στη συνέχεια μεταναστεύουν από την κάψουλα του Bowman στη σπειραματική τούφα, μια διαδικασία που θα μπορούσε να ρυθμιστεί από διάφορες οδούς σηματοδότησης, όπως Wnt-β-catenin, CXCR4/SFD1, αγγειοτενσίνη II/AT2 υποδοχείς και Notch 1.39-41 Αυτός ο τύπος ενεργοποίησης και μετανάστευσης PEC θα μπορούσε να εμφανιστεί κατά τις αρχικές φάσεις του FSGS.37. .42 Μια πρόσφατη μελέτη που χρησιμοποίησε ποντίκια νοκ -άουτ CD44 και υπερέκφραση του CD44 σε καλλιεργημένους PECs αποκάλυψε ότι το CD44 εμπλέκεται στην προσκόλληση των κυττάρων, την αλληλεπίδραση κυτταρικής μήτρας και τη μετανάστευση των κυττάρων. αρχικά συσσωρεύεται κατά μήκος της βασικής μεμβράνης κάψουλας του Bowman και στη σπειραματική τούφα κατά τη διέλευση των PEC. όπως, με κενοβολία που οδηγεί σε σπειραματοσκλήρωση ή πολλαπλασιασμό PEC με αποτέλεσμα πολλαπλασιαστικά ψευδοκρεμίδια, τα οποία μπορούν επίσης να βρεθούν σε βιοψίες ανθρώπων. 44,45 Ωστόσο, οι PECs μπορούν επίσης να εκφράζουν δείκτες ποδοκυττάρων μετά από σπειραματική βλάβη και ενδεχομένως να συμβάλλουν στην αναγέννηση των ποδοκυττάρων. μια γενετικά τροποποιημένη μελέτη ποντικών, με την ένδειξη PECs που εισήχθη στη σπειραματική τούφα μετά την εξάντληση των ποδοκυττάρων. Μετά από μερικές εβδομάδες, αυτά τα PECs έχασαν την έκφραση CD44, απέκτησαν δείκτες ποδοκυττάρων και έδειξαν ενεργοποιημένη κινάση ρυθμισμένη με εξωκυτταρικό σήμα.48 Η μελέτη υποδηλώνει ότι μπορεί να υπάρχουν δύο αποτελέσματα ενεργοποιημένων PECs: συνεπής έκφραση CD44, συμβάλλοντας στη μήτρα και τη σπειραματοσκλήρωση. και στην επανορθωτική φάση, απώλεια έκφρασης CD44 και διαφοροποίηση στα ποδοκύτταρα. Στην πραγματικότητα, η παραγωγή ποδοκυττάρων από PECs σε μοντέλα ποντικιών περιορίζεται στην ανάπτυξη και τον οξύ σπειραματικό τραυματισμό, αλλά λίγα βρέθηκαν στα γήραντα νεφρά ή ως απάντηση στη χρόνια απώλεια νεφρώνων. επίπεδο, κυβικό και ενδιάμεσο. Οι κυβοειδείς και οι ενδιάμεσοι PEC ενεργοποιήθηκαν πιο εύκολα και συνέβαλαν στο σχηματισμό σκληρυντικών βλαβών. Επιπλέον, τα επιθηλιακά κύτταρα που παρατηρούνται σε βιοψίες ασθενών με FSGS με βλάβες στις άκρες εκφράζουν δείκτες των ενδιάμεσων PECs.51 Αυτές οι παρατηρήσεις υποδηλώνουν διαφορετική πλαστικότητα των PECs ως απάντηση σε τραυματισμό.

Eνδοθηλιακά κύτταρα

ddddddddddddddddddddddddddddd

Σωληναριακά κύτταρα
[diseasepathogenesis-11]

Γενετική προδιάθεση

[diseasepathogenesis-12]
kendkdewlq.

Εκτύπωση  
© 2018 Your Company. Designed by JoomShaper

Secure Payment

Payment 01
Payment 02
Payment 03