Η νόσος Fabry είναι σπάνια φυλοσύνδετη λυσοσωμιακή διαταραχή. Οφείλεται σε έλλειψη της α-γαλακτοσιδάσης Α (α-GAL) που οδηγεί σε λυσοσωμική συσσώρευση ουδέτερων γλυκοσφιγγολιπιδίων, με κύριο εκπρόσωπο το 2-γαλακτοζυλο-γλυκοζυλο-κεραμίδιο (glycotriaosylceramide, GL3), στα αγγειακά ενδοθηλιακά, τα επιθηλιακά και τα λεία μυϊκά κύτταρα και επακόλουθη βλάβη σε διάφορα όργανα. Η κλινική εμφάνιση είναι ετερογενής και μη ειδική. Η διάγνωση βασίζεται  στο εύρημα της μειωμένης δραστικότητας της α-γαλακτοσιδάσης και επιβεβαιώνεται με την αναγνώριση μετάλλαξης στο GLA γονίδιο, που την κωδικοποιεί. Η πρώιμη ιστοπαθολογική αλλοιώση στο νεφρό είναι  η κενοτοπίωση  των ποδοκυττάρων, των σωληναριακών επιθηλιακών και των αγγειακών κυττάρων, που αναγνωρίζεται καλύτερα στη χρώση με 'μπλε της τολουϊδίνης'. Η εξέλιξη της νεφρικής νόσου χαρακτηρίζεται από εστιακή και σφαιρική σπειραματοσκλήρυνση, σωληναριακή ατροφία και διάμεση ίνωση.

  δευτεροπαθής σπειραματική νόσος, κληρονομική διαταραχή, νεφρωσικό σύνδρομο

Εισαγωγικά στοιχεία

Η νόσος Fabry περιγράφηκε για πρώτη φορά στο 1898 από τους Johannes Fabry και William Anderson.

Είναι η δεύτερη σε συχνότητα διαταραχή λυσοσωμικής θησαύρωσης μετά τη νόσο Gaucher. Το ποσοστό επίπτωσής του υπολογίζεται μεταξύ 1 σε 40 000 και 1 σε 117 000 γεννήσεις παγκοσμίως από το Fabry Έρευνα για τα αποτελέσματα, η μεγαλύτερη ευρωπαϊκή νόσος Fabry βάσης δεδομένων.(Schiffmann R et al. 2015)

Παθοφυσιολογία

Το GLA γονίδιο βρίσκεται στη θέση του q22.1 του χρωμοσώματος Χ και αποτελείται από 7 εξώνια που κωδικοποιούν την α-γαλακτοσιδάση Α. Η α-γαλακτοσιδάση Α είναι λυσοσωμικό ένζυμο που υδρολύει τα γλυκοτριαοσιλοκεραμίδια (Gb3) σε γαλακτόζες και γαλακτοζυλοκεραμίδια. Έως σήμερα, έχουν προσδιοριστεί περί τις 600 μεταλλάξεις του γονιδίου GLA που προκαλούν ανεπάρκεια ή έλλειψη της α-γαλακτοσιδάσης Α και επακόλουθη συσσώρευση της Gb3 στα λυσοσώματα σε κυτταρικούς πληθυσμούς διαφόρων ιστών. Η νόσος Fabry κληρονομείται ως υπολειπόμενο φυλοσύνδετο χαρακτηριστικό και τυπικά επηρεάζει τους ημιζυγώτες άνδρες (ΧΥ), που έχουν μόνο ένα μεταλλαγμένο αλληλόμορφο στο μοναδικό τους χρωμόσωμα Χ.

Κλινική εμφάνιση

Οι αρχικές κλινικές εκδηλώσεις της νόσου εμφανίζονται στην παιδική ηλικία, αργότερα στα κορίτσια σε σχέση με τα αγόρια, και αφορούν σε συμπτώματα και σημεία από διάφορα συστήματα. Οι νευρολογικές εκδηλώσεις περιλαμβάνουν την ακροπαραισθησία (επώδυνα επεισόδια αισθήματος καύσου στα πέλματα και στα χέρια), τη μειωμένη εφίδρωση, την απώλεια της ακοής τις εμβοές και τον ίλιγγο. Αγγειοκερατόμα, μοβ οι παλμοί στους ανώτερους μηρούς και τις περιοχές του βλεννογόνου, είναι ένα τυπικό αλλά όχι συγκεκριμένο σύμπτωμα. Κλασικά οφθαλμολογικά σημάδια είναι του κερατοειδούς και του καταρράκτη Fabry. Γαστρεντερικό συμπτώματα όπως κοιλιακό άλγος και διάρροια μπορεί να είναι βρέθηκαν. Η οστεοπενία και η οστεοπόρωση είναι συχνότερα σε σύγκριση με τον γενικό πληθυσμό.

Στη συνέχεια, αφού παρεμβληθεί ένα σιωπηρό κλινικό στάδιο από τη δεύτερη έως την τρίτη δεκαετία της ζωής, εμφανίζονται οι μείζονες επιπλοκές της νόσου που αφορούν στο καρδιαγγειακό, το κεντρικό νευρικό σύστημα και τους νεφρούς.

Νεφρική ιστοπαθολογία

νκλνφξκλ ςεξκφ  η εφιη ιςοεηφ ιοηερι φηοθι ηεφη ι   ςεξξφ ιςε οφι ιο οιςφ οιςηρ 

Ευρήματα

Στο οπτικό μικροσκόπιο υπάρχει κενοτοπίωση των ποδοκυττάρων, των μεσαγγειακών και ενδοθηλιακών κυττάρων και ενίοτε των τοιχωματικών επιθηλιακών κυττάρων, λόγω της παρουσίας εγκλείστων που περιέχουν Gb3. Κενοτοπίωση υπάρχει επίσης στο σωληναριακό επιθήλιο κατά κύριο λόγο στην αγκύλη του Henle, το άπω σωληνάριο και τους αθροιστικούς πόρους, ενώ η συμμετοχή του εγγύς σωληναριακού επιθηλίου είναι ασυνήθης. Αγγείων Οι βλάβες περιλαμβάνουν αποθέσεις σε μυοκύτταρα και ενδοθηλιακά κυττάρων, που μερικές φορές συνδέονται με καταθέσεις υαλώδους στο μέσα αρτηριών και αρτηριδίων (Εικόνα 1, Α έως Γ).

Η συσσώρευση γλυκοτριαοσιλκεραμίδης οδηγεί σε προπηκτική και προ-φλεγμονώδεις επιδράσεις, με τελικό αποτέλεσμα την πρόκληση εστιακής και σφαιρικής σπειραματοσκλήρυνσης, διάμεσης ίνωσης με σωληναριακή ατροφία και πάχυνσης των αγγειακών τοιχωμάτων. (Fischer EG et al. 2006) Με την εξέλιξη της νόσου, υπάρχει συγχώνευση διεργασίες ποδιού podocyte σε συνδυασμό με την αύξηση πρωτεϊνουρία. Μείωση της ενδοθηλιακής εξαίσθησης και α αλληλεπικάλυψη της σπειραματικής βασικής μεμβράνης 11,12 Χαρακτηριστικές κυτταροπλασματικές αποθέσεις του Gb3 αφαιρούνται κατά την επεξεργασία ρουτίνας παραφίνης. Επί κατεψυγμένα τμήματα, το Gb3 μπορεί να αποδειχθεί με πολλά προσεγγίσεις, συμπεριλαμβανομένης της χρώσης με περιοδικό οξύ-Schiff, Hale, Luxol γρήγορα μπλε, λάδι κόκκινο O, και μαύρο Σουδάν. Στο φως μικροσκοπία, μια καλή μορφολογική μέθοδος για να αποδείξει Οι αποθέσεις Fabry είναι να χρησιμοποιηθούν ιστοί σταθεροί σε γλουταραλδεΰδη, ενσωματώθηκε στην Epon και βάφτηκε με βαφή κυανούν της τολουϊδίνης, που αποδίδει σκούρα μπλε κυτταροπλασματικά εγκλείσματα σε σπειράματα, σωληνάρια και αρτηρίες (Εικόνα 2, Α έως Δ)

Ο ανοσοφθορισμός δεν συμβάλλει, δείχνοντας όχι συγκεκριμένες καταθέσεις. Ωστόσο, αυτή η τεχνική είναι χρήσιμη την εξάλειψη πιο κοινών νεφρικών ασθενειών που προκαλούν πρωτεϊνουρία (όπως νεφροπάθεια ανοσοσφαιρίνης Α και τύπου Ι μεμβρανώδης σπειραματονεφρίτιδα), ειδικά σε περιπτώσεις Η νόσος Fabry στα πρώτα στάδια παρουσιάζει απομονωμένο πρωτεϊνουρία.

Η υπερδομική ανάλυση παρουσιάζει ενδοκυτταρική οσμιόφιλη, δομές με μεμβράνες με ομόκεντρο σχήμα που ονομάζονται σώματα μυελίνης ή με επιμήκεις λωρίδες που ονομάζονται ζέβρες σώματα. Η περιοδικότητα των δομών μεμβρανών που έχουν μεμβρανώσει εκτιμάται ότι είναι 4 έως 5 nm σε λεπτές διατομές ρουτίνας και 14 έως 15 nm σε κατεψυγμένα τμήματα, λόγω καλύτερου ιστού διατήρηση. Έχουν την ίδια τοπογραφία με το φως

ξηικηλκηξποξποξ

Διαφορική διάγνωση

Οι αρχικές κλινικές εκδηλώσεις της νόσου εμφανίζονται στην παιδική ηλικία, αργότερα στα κορίτσια σε σχέση με τα αγόρια, και αφορούν σε συμπτώματα και σημεία από διάφορα συστήματα. Οι νευρολογικές εκδηλώσεις περιλαμβάνουν την ακροπαραισθησία (επώδυνα επεισόδια αισθήματος καύσου στα πέλματα και στα χέρια), τη μειωμένη εφίδρωση, την απώλεια της ακοής τις εμβοές και τον ίλιγγο. Αγγειοκερατόμα, μοβ οι παλμοί στους ανώτερους μηρούς και τις περιοχές του βλεννογόνου, είναι ένα τυπικό αλλά όχι συγκεκριμένο σύμπτωμα. Κλασικά οφθαλμολογικά σημάδια είναι του κερατοειδούς και του καταρράκτη Fabry. Γαστρεντερικό συμπτώματα όπως κοιλιακό άλγος και διάρροια μπορεί να είναι βρέθηκαν. Η οστεοπενία και η οστεοπόρωση είναι συχνότερα σε σύγκριση με τον γενικό πληθυσμό.

Στη συνέχεια, αφού παρεμβληθεί ένα σιωπηρό κλινικό στάδιο από τη δεύτερη έως την τρίτη δεκαετία της ζωής, εμφανίζονται οι μείζονες επιπλοκές της νόσου που αφορούν στο καρδιαγγειακό, το κεντρικό νευρικό σύστημα και τους νεφρούς.

Θεραπεία

Οι αρχικές κλινικές εκδηλώσεις της νόσου εμφανίζονται στην παιδική ηλικία, αργότερα στα κορίτσια σε σχέση με τα αγόρια, και αφορούν σε συμπτώματα και σημεία από διάφορα συστήματα. Οι νευρολογικές εκδηλώσεις περιλαμβάνουν την ακροπαραισθησία (επώδυνα επεισόδια αισθήματος καύσου στα πέλματα και στα χέρια), τη μειωμένη εφίδρωση, την απώλεια της ακοής τις εμβοές και τον ίλιγγο. Αγγειοκερατόμα, μοβ οι παλμοί στους ανώτερους μηρούς και τις περιοχές του βλεννογόνου, είναι ένα τυπικό αλλά όχι συγκεκριμένο σύμπτωμα. Κλασικά οφθαλμολογικά σημάδια είναι του κερατοειδούς και του καταρράκτη Fabry. Γαστρεντερικό συμπτώματα όπως κοιλιακό άλγος και διάρροια μπορεί να είναι βρέθηκαν. Η οστεοπενία και η οστεοπόρωση είναι συχνότερα σε σύγκριση με τον γενικό πληθυσμό.

Στη συνέχεια, αφού παρεμβληθεί ένα σιωπηρό κλινικό στάδιο από τη δεύτερη έως την τρίτη δεκαετία της ζωής, εμφανίζονται οι μείζονες επιπλοκές της νόσου που αφορούν στο καρδιαγγειακό, το κεντρικό νευρικό σύστημα και τους νεφρούς.

Πίνακας 1. Γενετικές αιτίες εστιακής τμηματικής σπειραματοσκλήρυνσης και νεφρωσικού συνδρόμου
Γονίδιο Θέση Πρωτεΐνη Κληρονομικότητα Κλινικός φαινότυπος
1. Πρωτεϊνες του σχισμοειδούς διαφράγματος
NPHS1 19q13.1 Nephrin AR Συγγενές νεφρωσικό σύνδρομο Φιλανδικού τύπου, παιδική FSGS
NPHS2 1q25.2 Podocin AR AR, πρώιμης παιδικής, εφηβικής ή ενήλικης εμφάνισης FSGS
CD2AP 6p12 CD2-associated protein AD, σπανίως AR Παιδική ή ενήλικη
CRB2 9q33.4 Crumbs homolog 2 AR Ενήλικης εμφάνισης FSGS
Συνδυάζεται με εγκεφαλική κοιλιομεγαλία
PLCE1 10q23.33 Phospholipase C ε 1 AR Πρώιμη παιδική
TRPC6 11q22.1 Transient receptor potential cation channel 6 AD Ενήλικη, σπανίως παιδική
2. Δομικές και λειτουργικές πρωτεΐνες του κυτταροσκελετού των ποδοκυττάρων
ACTN4 19q13 α-Actinin-4 AD Ενήλικη
MYO1E 15q22.2 Non-muscle myosin 1E AR Παιδική
MYH9 22q12.3 Myosin heavy chain 9 AD Παιδική
Σύνδρομο Epstein–Fechtner
INF2 14q32.33 Inverted formin 2 AD Ενήλικη
Νόσος Charcot–Marie–Tooth
ANLN 7p15-p14 Anillin AD Ενήλικη
ARHGDIA 17q25.3 Rho GDP dissociation inhibitor α AR Συγγενές νεφρωσικό σύνδρομο / πρώιμη παιδική
ARHGAP24 4q21.23 RhoGTPase activating protein 24 AD Πρώιμη παιδική
KANK 1 9p24.3 Kidney ankyrin repeat- containing protein 1 AR Πρώιμη ενήλικη
Νοητική αναπηρία
KANK 2 19p13.2 Kidney ankyrin repeat- containing protein 2 AR Πρώιμη παιδική
KANK 4 1p31.3 Kidney ankyrin repeat- containing protein 4 AR Πρώιμη παιδική
Νοητική αναπηρία, δυσμορφία προσώπου, μεσοκολπική επικοινωνία
3. Πρωτεΐνες πρόσφυσης
ITGA3 17q21.33 Integrin α3 AR Πρώιμη παιδική
Πομφολυγώδης επιδερμόλυση και διάμεση πνευμονική νόσο
ITGB4 17q11 Integrin β4 AR Πρώιμη παιδική
Πομφολυγώδης επιδερμόλυση και ατρησία πυλωρού
LAMB2 3p21 Laminin β2 AR Πρώιμη παιδική DMS ή FSGS
Σύνδρομο Pierson
4. Πρωτείνες σπειραματικής βασικής μεμβράνης
COL4A3 2q36-q37 α3 type IV collagen AR Παιδική, ενήλικη
Σύνδρομο Alport ή οικογενής / σποραδική FSGS
COL4A4 2q35-q37 α4 type IV collagen AR Παιδική, ενήλικη
Σύνδρομο Alport ή οικογενής / σποραδική FSGS
COL4A5 Xq22 α5 type IV collagen Φυλοσύνδετη Παιδική, ενήλικη
Σύνδρομο Alport ή οικογενής / σποραδική FSGS
LAMA 5 20q13.2-q13.3 Laminin alpha 5 AD Ενήλικη
5. Πυρηνικοί μεταγραφικοί παράγοντες
LMX1B 9q34 LIM homeobox transcription factor 1β AD Οικογενής FSGS
Σύνδρομο Nail–Patella
WT1 11p13 Wilms tumor 1 AD Παιδική, εφηβική
Σύνδρομο Frasier, σύνδρομο Deny–DrashΣύνδρομο Frasier syndrome: FSGS, male pseudohermaphroditism, gonadoblastoma
Deny–Drash syndrome: DMS, male pseudohermaphroditism, Wilms tumor
SMARCAL1 2q34-36 SMARCA-like protein AR Παιδική
Σπονδυλο-επιφυσιακή δυσπλασία Schimke
NXF5 Xq22 Nuclear RNA export factor 5 Φυλοσύνδετη Ενήλικη
6. Πρωτεϊνικά συμπλέγματα πυρηνικών πόρων
NUP93 16q13 Nucleoporin 93 kDa AR Παιδική
NUP205 7q33 Nucleoporin 205 kDa AR Παιδική
XPO5 6p21.1 Exportin 5 AR Παιδική
NUP107 12q15 Nucleoporin 107 kDa AR Παιδική
7. Βιοσύνθεση συνενζύμου Q10
ADCK4 19q13.2 aarF domain containing kinase 4 AR Παιδική ή πρώιμη ενήλικη
COQ2 4q21.23 Coenzyme Q2 hydroxybenzoate-polyprenyl transferase AR Παιδική
COQ6 14q24.3 Coenzyme Q6 monooxygenase AR Πρώιμη παιδική
PDSS2 6q21 Prenyl (decaprenyl) diphosphate synthase AR Συγγενές SRNS
8. Άλλες
MTTL1 mtDNA Mitochondrially encoded tRNA leucine 1 Μητρική Ενήλικη
SCARB2 4q13-21 Scavenger receptor class B member 2 AR Πρώιμη ενήλικη
CUBN 10p12.31 Cubilin AR Παιδική
DGKE 17q22 Diacylglycerol kinase AR Παιδική
PTRO 12p13-p12 Protein tyrosine phosphatase, receptor type O AR Παιδική
PMM2 16p13.3 Phosphomannomutase 2 AR Παιδική
WDR73 15q22 WD repeat domain 73 AR Παιδική
ALG1 16p13.3 Asparagine-linked glycosylation 1 AR Συγγενές νεφρωσικό σύνδρομο

FSGS: εστιακή τμηματική σπειραματοσκλήρυνση, DMS: διάχυτη μεσαγγειακή σκλήρυνση, AR: αυτοσωματική-υπολειπόμμενη, AD: αυτοσωματική-κυρίαρχη


Εκτύπωση   Email
Πρόχειρο και σημειώσεις:

Το GLA γονίδιο βρίσκεται στη θέση του q22.1 του χρωμοσώματος Χ και αποτελείται από 7 εξώνια που κωδικοποιούν την α-γαλακτοσιδάση Α. Η α-γαλακτοσιδάση Α είναι λυσοσωμικό ένζυμο που υδρολύει τα γλυκοτριαοσιλοκεραμίδια (Gb3) σε γαλακτόζες και γαλακτοζυλοκεραμίδια. Έως σήμερα, έχουν προσδιοριστεί περί τις 600 μεταλλάξεις του γονιδίου GLA που προκαλούν ανεπάρκεια ή έλλειψη της α-γαλακτοσιδάσης Α και επακόλουθη συσσώρευση της Gb3 στα λυσοσώματα σε κυτταρικούς πληθυσμούς διαφόρων ιστών. Η νόσος Fabry κληρονομείται ως υπολειπόμενο φυλοσύνδετο χαρακτηριστικό και τυπικά επηρεάζει τους ημιζυγώτες άνδρες (ΧΥ), που έχουν μόνο ένα μεταλλαγμένο αλληλόμορφο στο μοναδικό τους χρωμόσωμα Χ.

Οι αρχικές κλινικές εκδηλώσεις της νόσου εμφανίζονται στην παιδική ηλικία, αργότερα στα κορίτσια σε σχέση με τα αγόρια, και αφορούν σε συμπτώματα και σημεία από διάφορα συστήματα. Οι νευρολογικές εκδηλώσεις περιλαμβάνουν την ακροπαραισθησία (επώδυνα επεισόδια αισθήματος καύσου στα πέλματα και στα χέρια), τη μειωμένη εφίδρωση, την απώλεια της ακοής τις εμβοές και τον ίλιγγο. Αγγειοκερατόμα, μοβ οι παλμοί στους ανώτερους μηρούς και τις περιοχές του βλεννογόνου, είναι ένα τυπικό αλλά όχι συγκεκριμένο σύμπτωμα. Κλασικά οφθαλμολογικά σημάδια είναι του κερατοειδούς και του καταρράκτη Fabry. Γαστρεντερικό συμπτώματα όπως κοιλιακό άλγος και διάρροια μπορεί να είναι βρέθηκαν. Η οστεοπενία και η οστεοπόρωση είναι συχνότερα σε σύγκριση με τον γενικό πληθυσμό.

Στη συνέχεια, αφού παρεμβληθεί ένα σιωπηρό κλινικό στάδιο από τη δεύτερη έως την τρίτη δεκαετία της ζωής, εμφανίζονται οι μείζονες επιπλοκές της νόσου που αφορούν στο καρδιαγγειακό, το κεντρικό νευρικό σύστημα και τους νεφρούς.

Στο οπτικό μικροσκόπιο υπάρχει κενοτοπίωση των ποδοκυττάρων, των μεσαγγειακών και ενδοθηλιακών κυττάρων και ενίοτε των τοιχωματικών επιθηλιακών κυττάρων, λόγω της παρουσίας εγκλείστων που περιέχουν Gb3. Κενοτοπίωση υπάρχει επίσης στο σωληναριακό επιθήλιο κατά κύριο λόγο στην αγκύλη του Henle, το άπω σωληνάριο και τους αθροιστικούς πόρους, ενώ η συμμετοχή του εγγύς σωληναριακού επιθηλίου είναι ασυνήθης. Αγγείων Οι βλάβες περιλαμβάνουν αποθέσεις σε μυοκύτταρα και ενδοθηλιακά κυττάρων, που μερικές φορές συνδέονται με καταθέσεις υαλώδους στο μέσα αρτηριών και αρτηριδίων (Εικόνα 1, Α έως Γ).

Η συσσώρευση γλυκοτριαοσιλκεραμίδης οδηγεί σε προπηκτική και προ-φλεγμονώδεις επιδράσεις, με τελικό αποτέλεσμα την πρόκληση εστιακής και σφαιρικής σπειραματοσκλήρυνσης, διάμεσης ίνωσης με σωληναριακή ατροφία και πάχυνσης των αγγειακών τοιχωμάτων. (Fischer EG et al. 2006) Με την εξέλιξη της νόσου, υπάρχει συγχώνευση διεργασίες ποδιού podocyte σε συνδυασμό με την αύξηση πρωτεϊνουρία. Μείωση της ενδοθηλιακής εξαίσθησης και α αλληλεπικάλυψη της σπειραματικής βασικής μεμβράνης 11,12 Χαρακτηριστικές κυτταροπλασματικές αποθέσεις του Gb3 αφαιρούνται κατά την επεξεργασία ρουτίνας παραφίνης. Επί κατεψυγμένα τμήματα, το Gb3 μπορεί να αποδειχθεί με πολλά προσεγγίσεις, συμπεριλαμβανομένης της χρώσης με περιοδικό οξύ-Schiff, Hale, Luxol γρήγορα μπλε, λάδι κόκκινο O, και μαύρο Σουδάν. Στο φως μικροσκοπία, μια καλή μορφολογική μέθοδος για να αποδείξει Οι αποθέσεις Fabry είναι να χρησιμοποιηθούν ιστοί σταθεροί σε γλουταραλδεΰδη, ενσωματώθηκε στην Epon και βάφτηκε με βαφή κυανούν της τολουϊδίνης, που αποδίδει σκούρα μπλε κυτταροπλασματικά εγκλείσματα σε σπειράματα, σωληνάρια και αρτηρίες (Εικόνα 2, Α έως Δ)

Ο ανοσοφθορισμός δεν συμβάλλει, δείχνοντας όχι συγκεκριμένες καταθέσεις. Ωστόσο, αυτή η τεχνική είναι χρήσιμη την εξάλειψη πιο κοινών νεφρικών ασθενειών που προκαλούν πρωτεϊνουρία (όπως νεφροπάθεια ανοσοσφαιρίνης Α και τύπου Ι μεμβρανώδης σπειραματονεφρίτιδα), ειδικά σε περιπτώσεις Η νόσος Fabry στα πρώτα στάδια παρουσιάζει απομονωμένο πρωτεϊνουρία.

Η υπερδομική ανάλυση παρουσιάζει ενδοκυτταρική οσμιόφιλη, δομές με μεμβράνες με ομόκεντρο σχήμα που ονομάζονται σώματα μυελίνης ή με επιμήκεις λωρίδες που ονομάζονται ζέβρες σώματα. Η περιοδικότητα των δομών μεμβρανών που έχουν μεμβρανώσει εκτιμάται ότι είναι 4 έως 5 nm σε λεπτές διατομές ρουτίνας και 14 έως 15 nm σε κατεψυγμένα τμήματα, λόγω καλύτερου ιστού διατήρηση. Έχουν την ίδια τοπογραφία με το φως