A

Εστιακή τμηματική σπειραματοσκλήρυνση

Η εστιακή τμηματική σπειραματοσκλήρυνση είναι ένα πρότυπο βλάβης στο οπτικό μικροσκόπιο, που χαρακτηρίζεται από σκληρυντικές αλλοιώσεις με εστιακή σπειραματική εντόπιση και σε ορισμένα εκ των σπειραμάτων. Κλινικά εκδηλώνεται με πρωτεϊνουρία, με ή χωρίς νεφρωσικό σύνδρομο, που συνήθως είναι ανθεκτικό στα κορτικοστερεοειδή. Αποτελεί μια από τις συχνότερες αιτίες νεφρωσικού συνδρόμου στον ενήλικο πληθυσμό, με αυξανόμενη επίπτωση τις τελευταίες δεκαετίες. Στη πλεινότητα των περιπτώσεων η νόσος θεωρείται πρωτοπαθής ή ιδιοπαθής. Η δευτεροπαθής μορφή της νόσου προκύπτει στα πλαίσια ενός ιδιαίτερα ευρέος και ετερογενούς φάσματος αιτιολογικών παραγόντων, που περιλαμβάνει γενετικές μεταλλάξεις, έκθεση σε φαρμακευτικούς παράγοντες, λοιμώδεις παράγοντες, άλλες σπειραματοπάθειες, καθώς επίσης και προσαρμοστικές απαντήσεις του σπειράματος σε καταστάσεις αιμοδυναμικής καταπόνησης. Ανεξάρτητα του αιτίου και παρά τους διαφορετικούς υποκείμενους παθοφυσιολογικούς μηχανισμούς, η νόσος κατατάσσεται στις ποδοκυττοπάθειες. παρατεταμένη πορεία (περίπου 4-6 μήνες) από του στόματος γλυκοκορτικοειδή παραμένει η προτιμώμενη θεραπεία πρώτης γραμμής του πρωτογενούς FSGS, με CNI (Κυρίως CsA) διατηρούνται ως θεραπεία δεύτερης γραμμής για ασθενείς ανθεκτικούς σε στεροειδή.

ilhsdilchsd

Αιτιολογική ταξινόμηση: ιδιοπαθής, γενετική και άλλες δευτεροπαθείς μορφές

Υπάρχουν γενικά δύο τύποι εστιακής τμηματικής σπειραματοσκλήρυνσης: η ιδιοπαθής, ή πρωτοπαθής και η δευτερογενής μορφή.

Η παθογένεια της ιδιοπαθούς νόσου είναι πεδίο συνεχιζόμενης έρευνας. Πρόσφατα, κλινικά στοιχεία έδειξαν ότι το πρωτογενές FSGS σχετίζεται με αιτιολογικούς διαπερατούς παράγοντες κυκλοφορίας, συμπεριλαμβανομένου του διαλυτού υποδοχέα ενεργοποιητή πλασμινογόνου ουροκινάσης (suPAR), αν και η συγκεκριμένη αιτία δεν έχει ακόμη τεκμηριωθεί

ηιλκληλ

Γενετική εστιακή τμηματική σπειραματοσκλήρυνση

Ο όρος ΄γενετική εστιακή τμηματική σπειραματοσκλήρυνση΄ περιλαμβάνει όλες τις μονο-γονιδιακές περιπτώσεις εστιακής τμηματικής σπειραματοσκλήρυνσης, δηλαδή αυτές που οφείλονται σε μεταλλάξεις ενός γονιδίου. Τα γονίδια αυτά κωδικοποιούν πρωτεΐνες που αποτελούν συστατικά των πρωτεϊνικών δομών ή των σηματοδοτικών οδών, που διαδραματίζουν κρίσιμες λειτουργίες που αφορούν στη δομική ακεραιότητα και τη λειτουργική επάρκεια του φραγμού σπειραματικής διήθησης.

Η αιτιοπαθογένεια και η κλινική εικόνα της γενετικής μορφής συζητείται αναλυτικά Γενετική μορφή της εστιακής τμηματικής σπειραματοσκλήρυνσης

Δευτεροπαθής εστιακή τμηματική σπειραματοσκλήρυνση

Στο οπτικό μικροσκόπιο το σπείραμα απεικονίζεται με φυσιολογικό μέγεθος χωρίς ιδιαίτερα ευρήματα. Η σπειραματική βασική μεμβράνη, το πάχος και η μορφολογία του αγγειακού τοιχώματος είναι φυσιολογικά. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να υπάρχει ήπια μεσαγγειακή υπερπλασία με αύξηση της μεσαγγειακής θεμέλιας ουσίας, με τμηματική ή σφαιρική κατανομή. Τα ποδοκύτταρα μπορεί να είναι διογκωμένα με εμφανές βασεόφιλο κυτταρόπλασμα και παρουσία σταγονιδίων επαναρρόφησης (Resorption droplets).

Σχετιζόμενη με ιογενείς λοιμώξεις εστιακή τμηματική σπειραματοσκλήρυνση

Στο οπτικό μικροσκόπιο το σπείραμα απεικονίζεται με φυσιολογικό μέγεθος χωρίς ιδιαίτερα ευρήματα. Η σπειραματική βασική μεμβράνη, το πάχος και η μορφολογία του αγγειακού τοιχώματος είναι φυσιολογικά. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να υπάρχει ήπια μεσαγγειακή υπερπλασία με αύξηση της μεσαγγειακής θεμέλιας ουσίας, με τμηματική ή σφαιρική κατανομή. Τα ποδοκύτταρα μπορεί να είναι διογκωμένα με εμφανές βασεόφιλο κυτταρόπλασμα και παρουσία σταγονιδίων επαναρρόφησης (Resorption droplets).

Επαγόμενη από φάρμακα εστιακή τμηματική σπειραματοσκλήρυνση

Στο οπτικό μικροσκόπιο το σπείραμα απεικονίζεται με φυσιολογικό μέγεθος χωρίς ιδιαίτερα ευρήματα. Η σπειραματική βασική μεμβράνη, το πάχος και η μορφολογία του αγγειακού τοιχώματος είναι φυσιολογικά. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να υπάρχει ήπια μεσαγγειακή υπερπλασία με αύξηση της μεσαγγειακής θεμέλιας ουσίας, με τμηματική ή σφαιρική κατανομή. Τα ποδοκύτταρα μπορεί να είναι διογκωμένα με εμφανές βασεόφιλο κυτταρόπλασμα και παρουσία σταγονιδίων επαναρρόφησης (Resorption droplets).

Μετα-προσαρμοστική εστιακή τμηματική σπειραματοσκλήρυνση

Στο οπτικό μικροσκόπιο το σπείραμα απεικονίζεται με φυσιολογικό μέγεθος χωρίς ιδιαίτερα ευρήματα. Η σπειραματική βασική μεμβράνη, το πάχος και η μορφολογία του αγγειακού τοιχώματος είναι φυσιολογικά. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να υπάρχει ήπια μεσαγγειακή υπερπλασία με αύξηση της μεσαγγειακής θεμέλιας ουσίας, με τμηματική ή σφαιρική κατανομή. Τα ποδοκύτταρα μπορεί να είναι διογκωμένα με εμφανές βασεόφιλο κυτταρόπλασμα και παρουσία σταγονιδίων επαναρρόφησης (Resorption droplets).

Ατοπία

Στο οπτικό μικροσκόπιο το σπείραμα απεικονίζεται με φυσιολογικό μέγεθος χωρίς ιδιαίτερα ευρήματα. Η σπειραματική βασική μεμβράνη, το πάχος και η μορφολογία του αγγειακού τοιχώματος είναι φυσιολογικά. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να υπάρχει ήπια μεσαγγειακή υπερπλασία με αύξηση της μεσαγγειακής θεμέλιας ουσίας, με τμηματική ή σφαιρική κατανομή. Τα ποδοκύτταρα μπορεί να είναι διογκωμένα με εμφανές βασεόφιλο κυτταρόπλασμα και παρουσία σταγονιδίων επαναρρόφησης (Resorption droplets).

Νεοπλάσματα

Στο οπτικό μικροσκόπιο το σπείραμα απεικονίζεται με φυσιολογικό μέγεθος χωρίς ιδιαίτερα ευρήματα. Η σπειραματική βασική μεμβράνη, το πάχος και η μορφολογία του αγγειακού τοιχώματος είναι φυσιολογικά. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να υπάρχει ήπια μεσαγγειακή υπερπλασία με αύξηση της μεσαγγειακής θεμέλιας ουσίας, με τμηματική ή σφαιρική κατανομή. Τα ποδοκύτταρα μπορεί να είναι διογκωμένα με εμφανές βασεόφιλο κυτταρόπλασμα και παρουσία σταγονιδίων επαναρρόφησης (Resorption droplets).

Ιστολογικά ευρήματα

Οπτικό μικροσκόπιο

Στο οπτικό μικροσκόπιο, η εστιακή τμηματική σπειραματοσκλήρυνση χαρακτηρίζεται ένα μη ειδικό πρότυπο βλάβης που περιλαμβάνει τη παρουσία σκληρυντικών αλλοιώσεων σε ορισμένα σπειράματα (< 50%) και σε ένα τμήμα της σπειραματικής τριχοειδικής αγκύλης (εικόνα 1).

Οι σκληρυντικές αλλοιώσεις χαρακτηρίζονται τυπικά από την εναπόθεση μη κυτταρικής, ηωσινόφιλης, θετικής στη χρώση PAS και αργυρόφιλης εξωκυττάριας θεμέλιας ουσίας που συμπαγοποιεί τη τριχοειδική αγκύλη (εικόνα 2) σε συνδυασμό με τη συσσώρευση υαλώδους, ηωσινοφιλικού υλικού που οφείλεται στη παγίδευση των πρωτεϊνών του πλάσματος. Στις θέσεις βλάβης παρατηρείται συχνά πρόσφυση της τριχοειδικής αγκύλης στη κάψα του Bowman (εικόνα 3) ή, σε ηπιότερες περιπτώσεις, η ύπαρξη συνεχειών μεταξύ των δομών αυτών.

Ανοσοφθορισμός και ανοσοϊστοχημεία

Τα ευρήματα της εστιακής τμηματικής σπειραματοσκλήρυνσης στον ανοσοφθορισμό δεν είναι ειδικά.

Στις θέσεις σπειραματικής σκλήρυνσης και υαλίνωσης υπάρχει θετική χρώση για την IgM ανοσοσφαιρίνη και το C3 κλάσμα του συμπληρώματος (εικόνα 4 και 5, αντίστοιχα). Στις ίδιες θέσεις μπορεί να υπάρχει ασθενέστερη χρώση για την IgG ανοσοσφαιρίνη και το C1q κλάσμα του συμπληρώματος. Με δεδομένη την απουσία, στις αντίστοιχες θέσεις, πυκνών σε ηλεκτρόνια εναποθέσεων στο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο, τα ευρήματα αυτά δεν αντιπροσωπεύουν ανοσυμπλεγματικές εναποθέσεις. Θεωρείται, ως εκ τούτου, ότι στερούνται παθογενετικής σημασίας, και ότι οφείλονται σε παθητική παγίδευση των συστατικών αυτών στις θέσεις σπειραματικής σκλήρυνσης και υαλίνωσης. 

Στα μη προσβεβλημένα σπειράματα και στις μη σκληρυντικές περιοχές των προσβεβλημένων σπειραμάτων ο ανοσοφθορισμός είναι τυπικά αρνητικός. Ορισμένες φορές μπορεί να παρατηρηθεί ασθενής και λεπτή μεσαγγειακή χρώση για την IgM ανοσοσφαιρίνη και το C3 κλάσμα του συμπληρώματος (εικόνα 6). Τα ευρήματα αυτά είναι μη ειδικά και δεν αξιολογούνται, δεδομένου ότι μπορεί να βρεθούν και επί απουσίας σπειραματικής νόσου.

Στα ποδοκύτταρα και στα εγγύς επιθηλιακά κύτταρα μπορεί να υπάρχει θετική χρώση για τη λευκωματίνη, τις ανοσοσφαιρίνες IgA και IgG και το C3 κλάσμα του συμπληρώματος. Τα ευρήματα αυτά αντιστοιχούν στα σταγονίδια ενδοκυτταροπλασματικής επαναρρόφησης των πρωτεινών.

Ηλεκτρονικό μικροσκόπιο

Το χαρακτηριστικό εύρημα στο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο είναι η εκτεταμένη απόσυρση των ποδοειδών προσεκβολλών των ποδοκυττάρων στις υπερκείμενες περιοχές της τμηματικής σκλήρυνσης, καθώς επίσης και σε έκταση μεγαλύτερη του 50% της τριχοειδικής επιφάνειας των μη σκληρυμένων σπειραμάτων (εικόνα 7).

Η εξάλειψη των δευτερογενών ποδοειδών προσεκβολών συνίσταται σε επανενσωμάτωσή τους στις πρωτογενείς προσεκβολές ή στο κυτταρικό σώμα και είναι το αποτέλεσμα της αναδιαμόρφωσης του κυτταροσκελετού των ποδοκυττάρων. Μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις, το σώμα των ποδοκυττάρων φαίνεται να επικάθεται άμεσα στη σπειραματική βασική μεμβράνη, χωρίς να αναγνωρίζονται ούτε καν οι πρωτογενείς προσεκβολές (εικόνα). Όπως συζητείται αναλυτικά στη παθογένεια της νόσου, οι υπερδομικές αυτές αλλαγές, ενώ εξασφαλίζουν ως ένα βαθμό τη στέρεη πρόσφυση των ποδοκυττάρων στη σπειραματική βασική μεμβράνη και προστατεύουν το σπείραμα από την επιθηλιακή απογύμνωση της σπειραματικής μεμβράνης και τη πρόοδο της σπειραματοσκλήρυνσης, συνδυάζονται με απώλεια των σχισμοειδών διαφραγμάτων με επακόλουθη δομική και λειτουργική βλάβη του φραγμού διήθησης.

Το σώμα των ποδοκυττάρων είναι διογκωμένο με αυξημένη πυκνότητα κυτταροπλασματικών οργανυλίων και με παρουσία μικρολαχνωτών προεξοχών. Σύμφωνα με μορφομετρικές μελέτες, ο βαθμός και η έκταση της απόσυρσης των ποδοειδών προσεκβολλών είναι μεγαλύτεροι στην ιδιοπαθή μορφή της νόσου συγκριτικά με τη μετα-προσαρμοστική, δευτεροπαθή εστιακή τμηματική σπειραματοσκλήρυνση.

Slide background

Featured
Special title treatment

With supporting text below as a natural lead-in to additional content.

Go somewhere

Slide background
Featured
Special title treatment

With supporting text below as a natural lead-in to additional content.

Go somewhere
Slide background
Featured
Special title treatment

With supporting text below as a natural lead-in to additional content.

Go somewhere

Μορφολογική ταξινόμηση της εστιακής τμηματικής σπειραματοσκλήρυνσης (Columbia classification)

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Integer adipiscing erat eget risus sollicitudin pellentesque et non erat. Maecenas nibh dolor, malesuada et bibendum a, sagittis accumsan ipsum. Pellentesque ultrices ultrices sapien, nec tincidunt nunc posuere ut. Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Nam scelerisque tristique dolor vitae tincidunt. Aenean quis massa uada mi elementum elementum. Nec sapien convallis vulputate rhoncus vel dui.
Συμπτωτική μορφή (collapsing variant)

Η μορφή με κατάρρευση της τριχοειδικής αγκύλης (collapsing variant) χαρακτηρίζεται από την παρουσία ενός τουλάχιστον σπειράματος με κατάρρευση της τριχοειδικής αγκύλης σε συνδυασμό με υπερτροφία και υπερπλασία των υπερκείμενων ποδοκυττάρων, ανεξάρτητα από τα ευρήματα σε άλλα σπειράματα. Η κατάρρευση είναι συνήθως σφαιρική παρά τμηματική. Η υπερπλασία των ποδοκυττάρων στο χώρο του Bowman δίνει τη εικόνα ψευδομηνοειδών σχηματισμών. Η εξάλειψη των ποδοειδών προσεκβολών των ποοδοκυττάρων είναι συνήθως διάχυτη. Τυπικά συνυπάρχει σοβαρού βαθμού σωληναριοδιάμεση βλάβη, με παρουσία μικροκυστικών διατάσεων των σωληναρίων, διθόγκωση και οίδημα των σωληναριακών επιθηλιακών κυττάρων με παρουσία σταγονιδίων επαναρρόφησης πρωτεϊνών υαλίνης. Η συμπτωτική μορφή μπορεί να είναι ιδιοπαθής ή δευτεροπαθής. Στα δευτεροπαθή αίτια περιλαμβάνονται ιοί (HIV, παρβοϊός B19), φάρμακα (παμιδρονάτη, ιντερφερόνης α, β και γ1) και ορισμένες καταστάσεις όπως το αιμοφαγοκυτταρικό σύνδρομο και η οξεία αγγειο-αποφρακτική ασθένεια. Επίσης σε Αφρο-αμερικανούς με HIV λοίμωξη ή συστηματικό λύκο, η συμπτωτική μορφή έχει συσχετιστεί με την υπάρξη των αλληλίων κινδύνου της απο-λιποπρωτεϊνης-L1.

Πρωτοβάθμια ή δευτερεύουσα σε Ιοί: HIV-1, παρβοϊός Β19, SV40, ΕΒν, CMV, αιμοφαγοκυτταρικό σύνδρομο Φάρμακα: παμιδρονάτη και ιντερφερόνη Βαζο-αποφρακτική ασθένεια: αθηροεμβολία, αναστολέας καλσινευρίνης νεφροτοξικότητα και χρόνια αλλομοσχεύματος νεφροπάθεια Η πιο επιθετική παραλλαγή των βασικών FSGS με μαύρη φυλετική υπεροχή και σοβαρή νεφρωτικό σύνδρομο. Η χειρότερη πρόγνωση, με κακή απόκριση γλυκοκορτικοειδή και ταχεία πορεία προς νεφρική αποτυχία.

(εικόνα 1).

Οι σκληρυντικές αλλοιώσεις χαρακτηρίζονται τυπικά από την εναπόθεση μη κυτταρικής, ηωσινόφιλης, θετικής στη χρώση PAS και αργυρόφιλης εξωκυττάριας θεμέλιας ουσίας που συμπαγοποιεί τη τριχοειδική αγκύλη (εικόνα 2) σε συνδυασμό με τη συσσώρευση υαλώδους, ηωσινοφιλικού υλικού που οφείλεται στη παγίδευση των πρωτεϊνών του πλάσματος. Στις θέσεις βλάβης παρατηρείται συχνά πρόσφυση της τριχοειδικής αγκύλης στη κάψα του Bowman (εικόνα 3) ή, σε ηπιότερες περιπτώσεις, η ύπαρξη συνεχειών μεταξύ των δομών αυτών.

Μορφή με αλλοίωση της κορυφής (tip variant)

Η μορφή με αλλοίωση της κορυφής (tip variant) ορίζεται από την παρουσία ενός τουλάχιστον σπειράματος με τμηματική βλάβη στο περιφερικό, προς τον ουρικό πόλο, τεταρτημόριο της τριχοειδικής αγκύλης. Η βλάβη συνίσταται είτε σε προσκόληση της τριχοειδικής αγκύλης στη κάψα του Bowman, είτε σε κυτταρική συρροή ποδοκυττάρων, επιθηλιακών τοιχωματικών ή εγγύς σωληναριακών κυττάρων. Εξ΄ ορισμού επίσης η διάγνωση αυτής της μορφής προϋποθέτει τον αποκλεισμό της μορφής με κατάρρευση της τριχοειδικής αγκύλης.

Συνήθως παρουσιάζεται με απότομη έναρξη της νεφρωτικό σύνδρομο. Πιο συνηθισμένο σε λευκό αγώνας. Η καλύτερη πρόγνωση, με την υψηλότερη ποσοστό ανταπόκρισης σε γλυκοκορτικοειδή και χαμηλότερο κίνδυνο εξέλιξης.

Κυτταρική μορφή (cellular variant)

Η κυτταρική μορφή (cellular variant) ορίζεται από την παρουσία ενός τουλάχιστον σπειράματος με τμηματική ενδοτριχοειδική υπερκυτταρικότητα που καταλαμβάνει το 25% τουλάχιστον της τριχοειδικής αγκύλης και αποφράσει τον τριχοειδικό αυλό (εικόνα 4). Στην ενδοτριχοειδική υπερπλασία μπορεί να συνεισφέρουν, κατά περίπτωση, τα ενδοθηλιακά κύτταρα, τα αφρώδη κύτταρα και τα διηθούντα λευκοκύτταρα. Μερικές από αυτές τις αλλοιώσεις συνοδεύονται από αφρώδες υαλώδες υλικό, ινώδες και καρυόρροπες, που μοιάζουν με τμηματικές νεκρωτικές αλλοιώσεις, αλλά χωρίς ρήξη της σπειραματικής βασικής μεμβράνης. Επειδή η συρροή αφρωδών κυττάρων μπορεί να παρατηρηθεί και σε άλλες παραλλαγές της εστιακής τμηματικής σπειραματοσκλήρυνσης, η διάγνωση της κυτταρικής μορφής προϋποθέτει τον αποκλεισμό των μορφών με αλλοίωση της κορυφής και με κατάρρευση της τριχοειδικής αγκύλης. Οι κυτταρικές αλλοιώσεις απαντώνται συνήθως στην περιφερική θύσανο [2]. Αυτή η παραλλαγή μπορεί να μην έχει καμία ένδειξη τμηματικών ουλών, που μιμούνται μια εστιακή πολλαπλασιαστική σπειραματονεφρίτιδα. Η εξάλειψη των ποδιών είναι συνήθως σοβαρή [2]. Αυτή είναι η λιγότερο κοινή παραλλαγή αλλά παρουσιάζει κακή πρόγνωση [20]. Σε αντίθεση με την αρχική περιγραφή μιας κυτταρικής βλάβης [21], η ταξινόμηση της Columbia περιορίζει την υπερκυτταρικότητα στο ενδοκολπικό διαμέρισμα του σπειραματόζωου και δεν εμφανίζεται (όπως αναφέρθηκε αρχικά) με την κατάρρευση των σπειραματικών βασικών μεμβρανών. Επομένως, οι ανωμαλίες των υποκυττάρων δεν αποτελούν καθοριστικό χαρακτηριστικό της κυτταρικής παραλλαγής. Οι Stokes και D'Agati [2] επεσήμαναν ένα πρόβλημα στην αναγνώριση των κυτταρικών αλλοιώσεων επειδή τα ενδοκυτταρικά αφρώδη κύτταρα δεν είναι ένα ειδικό χαρακτηριστικό, αλλά μπορεί να εμφανιστούν σε κάποιο βαθμό σε άλλες παραλλαγές. Αυτό που διακρίνει την κυτταρική παραλλαγή είναι η επεκτατική, καθαρά κυτταρική φύση των ενδοκολπικών αλλοιώσεων που τυπικά δεν έχουν αξιοσημείωτη εξωκυτταρική μήτρα.

Η κυτταρική παραλλαγή είναι η λιγότερο συχνή μορφή εστιακής τμηματικής σπειραματοσκλήρυνσης και σχετίζεται συνήθως, αλλά όχι αποκλειστικά, με την ιδιοπαθή νόσο. Θεωρείται ότι αντιπροσωπεύει ένα πρόωρο στάδιο στην εξέλιξη των σκληρυντικών αλλοιώσεων.

Υπάρχει εκτεταμένη απόσυσρση των ποδοειδών προσεκβολών και τυπικά εκδηλώνεται ως νεφρωσικό σύνδρομο.

Περιπυλαία μορφή (perihilar variant)

Το χαρακτηριστικό εύρημα στο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο είναι η εκτεταμένη απόσυρση των ποδοειδών προσεκβολλών των ποδοκυττάρων στις υπερκείμενες περιοχές της τμηματικής σκλήρυνσης, καθώς επίσης και σε έκταση μεγαλύτερη του 50% της τριχοειδικής επιφάνειας των μη σκληρυμένων σπειραμάτων (εικόνα 7). Το κυτταρικό σώμα των ποδοκυττάρων είναι διογκωμένο με παρουσία μικρολαχνωτών προεξοχών. Σύμφωνα με μορφομετρικές μελέτες, ο βαθμός και η έκταση της απόσυρσης των ποδοειδών προσεκβολλών είναι μεγαλύτεροι στην ιδιοπαθή μορφή της νόσου συγκριτικά με τη μετα-προσαρμοστική, δευτεροπαθή εστιακή τμηματική σπειραματοσκλήρυνση.

Στη πλειονότητα των περιπτώσεων υπερβαίνει σε έκταση το 75% της συνολικής διηθητικής επιφάνειας της τριχοειδικής αγκύλης, και σε κάθε περίπτωση το 50% αυτής. Επιπλέον της απόσυρσης μπορεί να συνυπάρχει αποπλάτυνση των ποδοειδών προσεκβολών. Σύμφωνα με μορφομετικές αναλύσεις, στη νόσο των ελάχιστων αλλοιώσεων ο αριθμός των ποδοειδών προσεκβολών ανά 10 μm GBM είναι 0,84 ± 0,24 (έναντι 3,84 ± 1,8 σε φυσιολογικές καταστάσεις), και η μέση και διάμεση τιμή του πλάτους των ποδοειδών προσεκβολών είναι 1,566 ± 429 nm και 1,725 ​​nm (έναντι 472 ± 52 nm και 562 nm σε φυσιολογικές καταστάσεις, αντίστοιχα).

Η απόσυρση των ποδοειδών προσεκβολών δεν είναι ειδικό εύρημα για τη νόσο των ελάχιστων αλλοιώσεων· μπορεί να υπάρχει σε οιαδήποτε νεφρική νόσο με σοβαρή σπειραματική πρωτεϊνουρία.

Μετά την ύφεση, οι διαδικασίες των ποδιών επιστρέφουν προς το φυσιολογικό, αν και παρατηρήθηκαν κάποιες επίμονες αλλαγές ○ Η FPE εμφανίζεται σε οποιαδήποτε νεφρική νόσο με σοβαρή σπειραματική πρωτεϊνουρία • Άλλες συνήθεις ανωμαλίες των υποοκυττάρων ○ Αποσκλήρυνση και μετατροπή μικροβέλων ○ σταγονίδια επαναρρόφησης και αυξημένα κυτταρικά οργανίδια ○ Μειωμένοι αριθμοί διαφραγμάτων σχισμών φιλτραρίσματος • Ήπια μεσαγγειακή επέκταση σε μειοψηφία περιπτώσεων ○ Ασαφείς πυκνότητες ηλεκτρονίων και μεσογειακών ηλεκτρονίων, πιθανότατα εξαιτίας της μη ειδικής πρωτεΐνης • Σωλήνες ○ Οι εγγύτεροι σωληνίσκοι περιέχουν πυκνή απορρόφηση ηλεκτρονίων σταγονίδια (δευτερεύοντα λυσοσώματα) και λιπίδια που είναι ευδιάκριτα με ηλεκτρόνια σταγονίδια

Κλασική μορφή (NOS -not otherwise specified- variant)

Η διάγνωση της κλασικής μορφής (NOS -not otherwise specified- variant) γίνεται εξ΄ αποκλεισμού, εφόσον υπάρχουν σπειραματικές σκληρυντικές αλλοιώσεις με εστιακή και τμηματική κατανομή και δεν ικανοποιούνται τα κριτήρια οιασδήποτε άλλης μορφής. Είναι η συνηθέστερη μορφή και ενδεχομένως έχει παρατηρηθεί από επαναλαμβανόμενες βιοψίες ότι άλλες παραλλαγές μπορεί να εξελιχθούν σε FSGS NOS με την πάροδο του χρόνου

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Integer adipiscing erat eget risus sollicitudin pellentesque et non erat. Maecenas nibh dolor, malesuada et bibendum a, sagittis accumsan ipsum. Pellentesque ultrices ultrices sapien, nec tincidunt nunc posuere ut. Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Nam scelerisque tristique dolor vitae tincidunt. Aenean quis massa uada mi elementum elementum. Nec sapien convallis vulputate rhoncus vel dui.

Slide background

Featured
Special title treatment

With supporting text below as a natural lead-in to additional content.

Go somewhere

Slide background
Featured
Special title treatment

With supporting text below as a natural lead-in to additional content.

Go somewhere
Slide background
Featured
Special title treatment

With supporting text below as a natural lead-in to additional content.

Go somewhere

Παθογένεια

Ιστορικά, το MCN έχει θεωρηθεί παθολογία Τ κυττάρων. Ωστόσο, η εξέλιξη στη βασική ανοσολογία και στις θεραπείες της MCN προτείνει μια πιο αρθρωτή παθογένεση με τη συμμετοχή της έμφυτης ανοσίας, των Β-λεμφοκυττάρων και των ρυθμιστικών Τ κυττάρων (Tregs), όπου κάθε στοιχείο έχει εξέχουσα θέση σε διάφορες φάσεις της νόσου. Πιθανώς, ένας μηχανισμός δύο χτυπημάτων με περισσότερα ρυθμιστικά σημεία ελέγχου ταιριάζει με μεγαλύτερη ακρίβεια τη δυναμική της πρωτεϊνουρίας σε αυτή τη ρύθμιση

Δυσλειτουργία των Τ-κυττάρων

Τυπικά ο ανοσοφθορισμός είναι αρνητικός για εναποθέσεις ανοσοσφαιρίνης ή κλασμάτων του συμπληρώματος. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να υπάρχει ελαφρά θετική χρώση (≤ 1+), για την IgM ανοσοσφαιρίνη και το C3 κλάσμα του συμπληρώματος, σε μεσαγγειακές θέσεις. Ωστόσο και σε αυτές τις περιπτώσεις το εύρημα θεωρείται μη ειδικό και χωρίς παθογνωμονική σημασία καθότι δεν συνδυάζεται με την παρουσία πυκνών σε ηλεκτρόνια εναποθέσεων στο εξέταση με ηλεκτρονικό μικροσκόπιο.

○ <5% των περιστατικών MCD έχουν μεσαγγειακή χρώση για IgG, IgM, IgA, C1q, και / ή C3, ιδιαίτερα σε παιδιά - Μπορεί να προβλέψει υψηλότερο ποσοστό αντοχής στα στεροειδή • Τα σταγονίδια σωληναριακής επαναρρόφησης των νεφρών κηλιδώνονται για την αλβουμίνη ○ Συνήθως, υπάρχουν λίγα σταγονίδια ανοσοσφαιρίνης ή C3 σωληνάρια (μεταβλητά).

Ανοσοϊστοχημεία • Μειωμένη νεφρίνη κατά μήκος GBM, που αντιστοιχεί σε απώλεια της σχισμένα διαφράγματα ○ Η απώλεια νεφρίνης παρατηρείται σε άλλες ασθένειες με FPE • Μαρκαδόροι που ευνοούν το FSGS πάνω από το MCD ○ Η CD44 στα επιθηλιακά κύτταρα του τοιχώματος (PEC), ένας δείκτης του δραστηριοποίηση ○ Εκτοπικοί δείκτες PEC σε σπειροειδή θυσάνους Σπάνιες ασθένειες 51 Ελάχιστη ασθένεια αλλαγής - Claudin-1, πρωτεΐνη άγκυρας Α-κινάσης, αδενοσίνη-Α3 ○ Διατήρηση της α- και β-δυστρογλυκάνης σε μερικά αλλά όχι όλα σπουδές • Μαρκαδόροι που ευνοούν το MCD πάνω από το FSGS ○ Podocyte CD80 (B7.1)

Ποδοκύτταρο

Ιστοπαθολογικά, η διάγνωση της νόσου των ελάχιστων αλλοιώσεων επιβεβαιώνεται με το ηλεκτρονικό μικροσκόπιο, που αποκαλύπτει τη δραματική αλλαγή του σχήματος των ποδοκυττάρων. Το κύριο εύρημα είναι η διάχυτη και εκτεταμένη απόσυρση των ποδοειδών προσεκβολών, δηλαδή η ανάκλησή τους στο κυτταρικό σώμα του ποδοκυττάρου. Στη πλειονότητα των περιπτώσεων υπερβαίνει σε έκταση το 75% της συνολικής διηθητικής επιφάνειας της τριχοειδικής αγκύλης, και σε κάθε περίπτωση το 50% αυτής. Επιπλέον της απόσυρσης μπορεί να συνυπάρχει αποπλάτυνση των ποδοειδών προσεκβολών. Σύμφωνα με μορφομετικές αναλύσεις, στη νόσο των ελάχιστων αλλοιώσεων ο αριθμός των ποδοειδών προσεκβολών ανά 10 μm GBM είναι 0,84 ± 0,24 (έναντι 3,84 ± 1,8 σε φυσιολογικές καταστάσεις), και η μέση και διάμεση τιμή του πλάτους των ποδοειδών προσεκβολών είναι 1,566 ± 429 nm και 1,725 ​​nm (έναντι 472 ± 52 nm και 562 nm σε φυσιολογικές καταστάσεις, αντίστοιχα).

Η απόσυρση των ποδοειδών προσεκβολών δεν είναι ειδικό εύρημα για τη νόσο των ελάχιστων αλλοιώσεων· μπορεί να υπάρχει σε οιαδήποτε νεφρική νόσο με σοβαρή σπειραματική πρωτεϊνουρία.

Μετά την ύφεση, οι διαδικασίες των ποδιών επιστρέφουν προς το φυσιολογικό, αν και παρατηρήθηκαν κάποιες επίμονες αλλαγές ○ Η FPE εμφανίζεται σε οποιαδήποτε νεφρική νόσο με σοβαρή σπειραματική πρωτεϊνουρία • Άλλες συνήθεις ανωμαλίες των υποοκυττάρων ○ Αποσκλήρυνση και μετατροπή μικροβέλων ○ σταγονίδια επαναρρόφησης και αυξημένα κυτταρικά οργανίδια ○ Μειωμένοι αριθμοί διαφραγμάτων σχισμών φιλτραρίσματος • Ήπια μεσαγγειακή επέκταση σε μειοψηφία περιπτώσεων ○ Ασαφείς πυκνότητες ηλεκτρονίων και μεσογειακών ηλεκτρονίων, πιθανότατα εξαιτίας της μη ειδικής πρωτεΐνης • Σωλήνες ○ Οι εγγύτεροι σωληνίσκοι περιέχουν πυκνή απορρόφηση ηλεκτρονίων σταγονίδια (δευτερεύοντα λυσοσώματα) και λιπίδια που είναι ευδιάκριτα με ηλεκτρόνια σταγονίδια

Κυκλοφορούντες παράγοντες

Ιστοπαθολογικά, η διάγνωση της νόσου των ελάχιστων αλλοιώσεων επιβεβαιώνεται με το ηλεκτρονικό μικροσκόπιο, που αποκαλύπτει τη δραματική αλλαγή του σχήματος των ποδοκυττάρων. Το κύριο εύρημα είναι η διάχυτη και εκτεταμένη απόσυρση των ποδοειδών προσεκβολών, δηλαδή η ανάκλησή τους στο κυτταρικό σώμα του ποδοκυττάρου. Στη πλειονότητα των περιπτώσεων υπερβαίνει σε έκταση το 75% της συνολικής διηθητικής επιφάνειας της τριχοειδικής αγκύλης, και σε κάθε περίπτωση το 50% αυτής. Επιπλέον της απόσυρσης μπορεί να συνυπάρχει αποπλάτυνση των ποδοειδών προσεκβολών. Σύμφωνα με μορφομετικές αναλύσεις, στη νόσο των ελάχιστων αλλοιώσεων ο αριθμός των ποδοειδών προσεκβολών ανά 10 μm GBM είναι 0,84 ± 0,24 (έναντι 3,84 ± 1,8 σε φυσιολογικές καταστάσεις), και η μέση και διάμεση τιμή του πλάτους των ποδοειδών προσεκβολών είναι 1,566 ± 429 nm και 1,725 ​​nm (έναντι 472 ± 52 nm και 562 nm σε φυσιολογικές καταστάσεις, αντίστοιχα).

Η απόσυρση των ποδοειδών προσεκβολών δεν είναι ειδικό εύρημα για τη νόσο των ελάχιστων αλλοιώσεων· μπορεί να υπάρχει σε οιαδήποτε νεφρική νόσο με σοβαρή σπειραματική πρωτεϊνουρία.

Μετά την ύφεση, οι διαδικασίες των ποδιών επιστρέφουν προς το φυσιολογικό, αν και παρατηρήθηκαν κάποιες επίμονες αλλαγές ○ Η FPE εμφανίζεται σε οποιαδήποτε νεφρική νόσο με σοβαρή σπειραματική πρωτεϊνουρία • Άλλες συνήθεις ανωμαλίες των υποοκυττάρων ○ Αποσκλήρυνση και μετατροπή μικροβέλων ○ σταγονίδια επαναρρόφησης και αυξημένα κυτταρικά οργανίδια ○ Μειωμένοι αριθμοί διαφραγμάτων σχισμών φιλτραρίσματος • Ήπια μεσαγγειακή επέκταση σε μειοψηφία περιπτώσεων ○ Ασαφείς πυκνότητες ηλεκτρονίων και μεσογειακών ηλεκτρονίων, πιθανότατα εξαιτίας της μη ειδικής πρωτεΐνης • Σωλήνες ○ Οι εγγύτεροι σωληνίσκοι περιέχουν πυκνή απορρόφηση ηλεκτρονίων σταγονίδια (δευτερεύοντα λυσοσώματα) και λιπίδια που είναι ευδιάκριτα με ηλεκτρόνια σταγονίδια


Εκτύπωση